Με τους επώνυμους, είτε ανήκουν στο χώρο του πνεύματος είτε της τέχνης, υπάρχει πάντα μια δυσανεξία όταν παρεμβαίνουν δημόσια υπέρ ή κατά μιας συνθήκης πολιτικής ή κοινωνικής. Από τη μια ενοχλούμαστε όταν «δεν σιωπούν», από την άλλη τους κακοχαρακτηρίζουμε (ειδικά τους διανοουμένους και συγγραφείς) όταν «σιωπούν». Σα να υπάρχει ένας άγραφος οδηγός με τι τους επιτρέπεται και τι όχι.
