ΠΡΟΣΩΠΑ + ΙΣΤΟΡΙΕΣ

«[…] και μου χάρισε [ο Θεός] επιπλέον ένα ακόμη δώρο, την ευλογία των παιδιών, μια ευλογία που ξεπερνά όλες τις άλλες για τους ανθρώπους. Διότι, πράγματι, αυτοκράτορες προήλθαν από εμένα». (Από την αυτοβιογραφία του Μιχαήλ)

«Οἱ πολῖται ἀτενίζουσι πρός σὲ τὸν πλουσιώτερον τῶν ὁμογενῶν των καί εἰς τὴν ἑλληνικήν σου καρδίαν στηρίζουσιν ἐλπίδας μεγάλας ὑπέρ τῆς προόδου…» Αιών, 1841.

«Βρισκόμουν στη Βλαχία όταν το κάλεσμα της ελευθερίας αντήχησε σε αυτήν τη χώρα. Η καρδιά μου χτυπούσε από χαρά· πήρα τα όπλα και ακολούθησα την οδό της τιμής, εκπληρώνοντας το καθήκον μου. Όταν ο αρχηγός αυτής της επιχείρησης με θεωρούσε πλέον περιττό, αναγκάστηκα να καταφύγω στη Ρωσία για να γλιτώσω από μια άθλια μοίρα. Όμως, αντί για καταφύγιο, βρήκα μια φυλακή: με φυλάκισαν σε μια πόλη της Βεσσαραβίας μαζί με τους συντρόφους μου, όπου παρέμεινα για αρκετά χρόνια κάτω από αυστηρή επιτήρηση». Κ. Πεντεδέκας, Αρχείο Ιστορικών Εγγράφων ΙΕΕΕ αρ. εγγρ. 8404

«Χαρακτῆρος τιμίου καὶ σοβαροῦ, σκεπτικὸς, ὁμολογουμένη προσωπικὴ ἱκανότης καὶ φίλος εἰλικρινής, ὁ Τουμπάζης ἠγάπα ἐξ ὅλης καρδίας τὴν πατρίδα καὶ τὴν τάξιν». Ιωάννης Φιλήμων.

«Ο άνθρωπος είναι ένα ήμερο και πολιτισμένο ζώο. Παρ’ όλα αυτά, χρειάζεται σωστή παιδεία και ευνοϊκή φύση, και τότε, από όλα τα ζώα, γίνεται το πιο θεϊκό και πιο πολιτισμένο.
Αλλά αν είναι ανεπαρκώς ή κακώς μορφωμένος, γίνεται το πιο άγριο από τα επίγεια πλάσματα».

«Ακριβώς τούτο επεζήτησα, να προλάβω να μην προσδεθώμεν εις το άρμα ουδενός, άνευ μάλιστα ανάγκης».

«Όπως οι πατέρες ημών αφιέρωσαν τον βίον αυτών εις την ανεξαρτησίαν του Έθνους, ούτως αυτός [ο Δεληγεώργης] κύριον του βίου αυτού μέλημα προσείλετο τας ελευθερίας του λαού». Χαρίλαος Τρικούπης

«Έτσι γίνεται πάντα στην Ιστορία. Οπώχει μαχαίρι τρώει πεπόνι. Όπου δεν έχει, χτυπά και αναχαράζεται. Εκείνοι που στέκουν όξω από τον αγώνα ου στεφανούνται». Άρθρο “Μπα!” (Νουμάς, 20.11.1905)

«Η Ελλάς θεωρεί ιστορική της υποχρέωσιν, και προς εαυτήν και προς την ανθρωπότητα όλην, να διεκδικήση εις το στάδιον της ειρηνικής αμίλλης πνευματικήν ηγεμονίαν…»

«Την αμάθεια είναι αρκετά δυσάρεστο να την υποφέρη κανείς, αλλ’ όταν οι άνθρωποι είναι υπερήφανοι για την αμάθειά τους και την προκατάληψη, ολοκληρώνεται μια συνισταμένη που είναι ανυπόφορη».

«Κι αυτός μου ο εσωτερικός σεισμός, που αιστάνθηκα για πρώτη φορά ήταν ο πρώτος χαιρετισμός, το πρώτο χρίσμα και το πρώτο φίλημα της Μούσας μου…».

«Παρακαλώ μη λησμονήτε ότι δεν πρέπει ποτέ να καταδικάζω οριστικώς έναν άνθρωπον πριν τον ακούσω μετά προσοχής, όσον καταφανείς και αν φαίνονται αι κατηγορίαι. Και ότι ειδικώτερον κάποια συμπάθεια οφείλεται εις τον Στεργιάδην, διότι ευρέθη εις περιστάσεις δυστυχώς υπό τας οποίας είναι ζήτημα εάν εις οιοσδήποτε άλλος δεν θα εκάμπτετο». Ελ. Βενιζέλος προς Σ. Βενιζέλο, Οκτώβριος 1922