ΠΡΟΪΟΝΤΑ

Στα ορεινά και λοφώδη κτήματά του στα Βρυσικά Διδυμοτείχου, ο Θανάσης Πολυζωίδης καλλιεργεί βιολογικό σουσάμι από ντόπιο σπόρο Έβρου και από αυτό παράγει ένα πεντανόστιμο και υψηλής διατροφικής αξίας ταχίνι.

Στον Άγιο Λέοντα Ζακύνθου ο Παναγιώτης Μπάστας, τρίτη γενιά τυροκόμος, παράγει ένα παραγνωρισμένο αλλά μοναδικό τυρί, το ζακυθινό λαδοτύρι.

Το ξέρατε ότι η ελληνική αγορά έχει γιαμ αφρικανικά, yuzu Ιαπωνίας και λατινοαμερικανική ζάχαρη πανέλα; Βεβαίως! Και έχει και ρωσικά πελμένι made in Καλλιθέα, και σοκολατάκια από τη Μόσχα και χαρίσα από την Τυνησία, και άλλα εξωτικά.

Ενδιαφέρον case study ο 40χρονος οινολόγος Απόστολος Θυμιόπουλος από τη Νάουσα, ο οποίος έφτιαξε μια σειρά από αξιόλογα κρασιά που αποτυπώνουν απόλυτα το terroir.

Πικάντικη, με ρωμαλέα νοστιμιά, η βαρελίσια φέτα του Συνεταιρισμού Καλαβρύτων είναι από τις πιο δημοφιλείς της ελληνικής αγοράς και ταυτόχρονα ένα προϊόν που στηρίζει την τοπική αγροτική οικονομία, αποδεικνύοντας ότι οι συνεταιρισμοί μπορούν να είναι επιτυχημένοι.

Αφράτα, νόστιμα και, το κυριότερο, χωρίς χημική απεντόμωση τα κελυφωτά φιστίκια του Βασίλη Αϊβάζογλου και της Μαίρης Καροπούλου από το Λιανοκλάδι.

Σε υψόμετρο 1.100 μ., στη Λάιστα Ζαγορίου, καλλιεργούνται από τον Αθανάσιο Τζίμα οι λαχταριστοί στην όψη και νοστιμότατοι γίγαντες Ζαγορίου.

Τι σχέση έχει η Φωκίδα με την ελαιοκαλλιέργεια στην Καμπανία, πόσες ποικιλίες καλλιεργούνται, ποια τα χαρακτηριστικά τους, ποιοι παραγωγοί κάνουν εξαιρετική δουλειά.

Ναπολιτάνικα καλούδια σε ελληνικά ντελικατέσεν.

Στην Κερατέα, όπως και σε όλα τα Μεσόγεια και όπου υπάρχουν αρβανίτικοι πληθυσμοί, οι γκόγκλιες φτιάχνονται σε μεγάλες ποσότητες, με κάθε αφορμή. Είναι αυστηρά χειροποίητες και σερβίρονται με τον πατροπαράδοτο τρόπο: με μπόλικο καυτό πρόβειο βούτυρο και μια βροχή ξερής μυζήθρας.

Αφθονία σε μυρωδικά και αγριολούλουδα έχει η Λήμνος, γι’ αυτό και το μέλι της είναι αρωματικό και εκλεκτό.

Pomodori λένε οι Ιταλοί τις ντομάτες τους, μια λέξη που στη γλώσσα τους σημαίνει «χρυσά μήλα». Pummarole τις λένε στη δική τους διάλεκτο οι Ναπολιτάνοι. Και δεν διαφέρει μόνο η λέξη, αλλά και η νοστιμιά. Γιατί οι δικές τους, μεγαλωμένες με λιακάδες σε ηφαιστειογενή χώματα, με την ανάσα του Βεζούβιου, είναι οπωσδήποτε μοναδικές.