ΠΡΟΪΟΝΤΑ

Ενδιαφέρον case study ο 40χρονος οινολόγος Απόστολος Θυμιόπουλος από τη Νάουσα, ο οποίος έφτιαξε μια σειρά από αξιόλογα κρασιά που αποτυπώνουν απόλυτα το terroir.

Πικάντικη, με ρωμαλέα νοστιμιά, η βαρελίσια φέτα του Συνεταιρισμού Καλαβρύτων είναι από τις πιο δημοφιλείς της ελληνικής αγοράς και ταυτόχρονα ένα προϊόν που στηρίζει την τοπική αγροτική οικονομία, αποδεικνύοντας ότι οι συνεταιρισμοί μπορούν να είναι επιτυχημένοι.

Αφράτα, νόστιμα και, το κυριότερο, χωρίς χημική απεντόμωση τα κελυφωτά φιστίκια του Βασίλη Αϊβάζογλου και της Μαίρης Καροπούλου από το Λιανοκλάδι.

Σε υψόμετρο 1.100 μ., στη Λάιστα Ζαγορίου, καλλιεργούνται από τον Αθανάσιο Τζίμα οι λαχταριστοί στην όψη και νοστιμότατοι γίγαντες Ζαγορίου.

Τι σχέση έχει η Φωκίδα με την ελαιοκαλλιέργεια στην Καμπανία, πόσες ποικιλίες καλλιεργούνται, ποια τα χαρακτηριστικά τους, ποιοι παραγωγοί κάνουν εξαιρετική δουλειά.

Ναπολιτάνικα καλούδια σε ελληνικά ντελικατέσεν.

Στην Κερατέα, όπως και σε όλα τα Μεσόγεια και όπου υπάρχουν αρβανίτικοι πληθυσμοί, οι γκόγκλιες φτιάχνονται σε μεγάλες ποσότητες, με κάθε αφορμή. Είναι αυστηρά χειροποίητες και σερβίρονται με τον πατροπαράδοτο τρόπο: με μπόλικο καυτό πρόβειο βούτυρο και μια βροχή ξερής μυζήθρας.

Αφθονία σε μυρωδικά και αγριολούλουδα έχει η Λήμνος, γι’ αυτό και το μέλι της είναι αρωματικό και εκλεκτό.

Pomodori λένε οι Ιταλοί τις ντομάτες τους, μια λέξη που στη γλώσσα τους σημαίνει «χρυσά μήλα». Pummarole τις λένε στη δική τους διάλεκτο οι Ναπολιτάνοι. Και δεν διαφέρει μόνο η λέξη, αλλά και η νοστιμιά. Γιατί οι δικές τους, μεγαλωμένες με λιακάδες σε ηφαιστειογενή χώματα, με την ανάσα του Βεζούβιου, είναι οπωσδήποτε μοναδικές.

Τις περίσσιες μελιτζάνες του Σεπτεμβρίου τις κάνουμε τουρσί ή σάλτσα ή τις λιάζουμε, για να ’χουμε όλο το χρόνο μυρωδιά από καλοκαίρι στα φαγητά μας.

Πλούσια σε αιθέρια έλαια, τα βότανα του Αλέξανδρου Καλουτά παράγονται όπως η φύση της Αμοργού επιλέγει. Δεν ακολουθούνται κανόνες και προδιαγραφές ανθρώπινης επινόησης. Γι’ αυτό και έχουν μηδενικό ενεργειακό αποτύπωμα.

Είναι τεράστιες, με ασουλούπωτο και κάπως μακρουλό σχήμα, συνεχείς καμπυλωτές πτυχές, τεράστιο, πλατύ αφαλό και σκουροκόκκινο-μπλαβί χρώμα με μεγάλα πράσινα ή «ξερά» τμήματα. Η εύστοχη ονομασία τους έχει ρίζες αραβικές, σημαίνει «χονδροειδής, άχαρος» και πέρασε στη γλώσσα μας την εποχή της Τουρκοκρατίας. Όνομα και πράμα δηλαδή οι θηριώδεις μπατάλες Βραυρώνας.