ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Θεωρώ κρίσιμο σκαλοπάτι στην πορεία μου για την ωριμότητα το πέρασμά μου από τη ζώνη της βεβαιότητας στο λυκόφως της αβεβαιότητας.

Σκανδιναβικές σειρές και ταινίες προσεγγίζουν ενδιαφέροντα θέματα, πηγαίνοντας κόντρα στο κυρίαρχο «ρεύμα».

Στην Αμερική αυτή τη στιγμή, και κατ’ επέκταση στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, ο χαρακτηρισμός του «μισογύνη» ή του «σεξιστή» αρχίζει να θυμίζει επικίνδυνα εκείνον του «κομμουνιστή» στην εποχή του Μακάρθι. 

«Τροία: η πτώση μιας πόλης». Σειρά παραγωγής του BBC1 που προβάλλεται στο Netflix. Την περασμένη Τετάρτη, στο χρονογράφημά μου σχολίασα το γεγονός ότι στη σειρά ο ρόλος του Αχιλλέα έχει ανατεθεί σε μαύρο ηθοποιό.

Ο Ομηρος ήταν μεγάλος ποιητής. Ο πρώτος διδάξας. Είχε όμως ένα μειονέκτημα. Ηταν τυφλός.

Οι επίμονες προσπάθειες ορισμένων ιστορικών να χαρακτηρίσουν την Επανάσταση του 1821 «φιλελεύθερη» επανάσταση δεν ξέρω τι επιστημονικό υπόβαθρο έχουν. Είναι όμως εμφανής η ιδεολογική τους πρόθεση. Και μόνον από την άποψη ότι απομονώνουν την παράμετρο του φιλελευθερισμού από την πολυπλοκότητα του φαινομένου.

Μου αρέσουν οι «μικρές ειδήσεις», τις βρίσκω συναρπαστικότερες των μεγάλων πραγματικών νέων. Τελευταία βέβαια με έχουν απογοητεύσει πλήρως, γιατί κατά 80% αφορούν θέματα ευθιξίας.

Είναι δύσκολη άσκηση για κάποιον που εκφέρει δημόσιο λόγο να μην περιπέσει σε κάποιο από τα σύγχρονα αμαρτήματα, αυτά που έχουν σχέση με τη «ρητορική μίσους».

Η ενδεχόμενη απειλή συνδέεται με την ολιγοπωλιακή διαμόρφωση της διεθνούς αγοράς, που λειτουργεί κατά κανόνα χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τις ρυθμιστικές αρχές.

Αν στη γενιά μου έπαιρνες κακό βαθμό και σε μάλωνε ο καθηγητής, το πιθανότερο είναι να σε μάλωναν και οι γονείς σου.

Τι έχουν πάθει οι πανεπιστημιακοί; Με ελάχιστες εξαιρέσεις, εδώ και χρόνια παίρνουν δημόσια τον λόγο για να υπερασπιστούν ό,τι οι ίδιοι, από την άλλη, παραδέχονται πως αποτελεί την κακοδαιμονία του πανεπιστημίου.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) έχουν επιδοκιμαστεί σαν τη φωτιά που έδωσε ο Προμηθέας στους ανθρώπους στερώντας από τους «θεούς» της ενημέρωσης και των θεσμών πολιτικής και κοινωνικής ισχύος την εξουσία να ορίζουν την αλήθεια και το ψέμα, το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο.