ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Σήμανση σε δύο ταινίες του θρυλικού ήρωα ότι εμπεριέχουν «γλώσσα, εικόνες ή άλλο περιεχόμενο που απηχούν απόψεις οι οποίες ήταν κυρίαρχες στην εποχή τους, αλλά που σήμερα θα αποτελέσουν προσβολή».

Τι επιτρέπεται; Τι μπορείς να λες μέσα σε ένα πανεπιστήμιο; Μπορείς να φωνάζεις ότι «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα, η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί»; Μπορείς να το λες όταν πολλοί το ακούν ως εγκωμιασμό της γενοκτονίας κατά των Εβραίων; Εχει σημασία πώς το εννοείς;

Πριν από δύο Σάββατα πήγαμε με τον Κωνσταντίνο –τον αναδεχτό μου– και τον Ντίνο στο National Theater. Είδαμε τις «Μάγισσες» του Ρόαλντ Νταλ. Ηταν υπερπαραγωγή. Με χαρά διαπίστωσα ότι διατηρήθηκε όλο το χιούμορ και η αυθάδεια του συγγραφέα που αγαπήθηκε ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους.

Κάθε μέρα που περνάει επιβεβαιώνει την παροιμία του τίτλου. Είναι γύρω μας, στα σχολεία μας, στα πανεπιστήμιά μας, στα γραφεία μας, παντού. Εχουμε πάθει μιθριδατισμό και δεν συνειδητοποιούμε πού οδηγούμαστε. Την αφορμή για το σημερινό κείμενο πήρα από ένα περιστατικό, που ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να το πιστέψω.

«Αρκεί να σκεφτείτε τι κίνδυνο θα μπορούσε να αποτελέσει μία επέμβαση του Λιμενικού σε ένα υπερφορτωμένο πλοίο το οποίο θα μπορούσε να ανατραπεί από την επέμβαση του Λιμενικού» δήλωσε ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας.

Στο εξωτερικό οι «sensitivity readers» αναλαμβάνουν τη θέση του «διορθωτή πολιτικής ορθότητας» σε βιβλία συγγραφέων όπως ο Ρόαλντ Νταλ και ο Ίαν Φλέμινγκ. Τι συμβαίνει αντίστοιχα εδώ; Τρεις ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι απαντούν.

Τα μυθιστορήματα της Αγκαθα Κρίστι «διορθώνονται», για να αφαιρεθούν «ρατσιστικές αναφορές και άλλες προσβλητικές εκφράσεις». Η λέξη native (ιθαγενής) μετατρέπεται σε local (ντόπιος), η λέξη nigger (νέγρος) αφαιρείται εντελώς, μια «τσιγγάνα» γίνεται «νεαρή γυναίκα», ενώ απαλείφονται αναφορές σε εθνότητες και φυλές.

H εταιρεία και τα θέματα που διχάζουν.

Σε στροφή 180 μοιρών υποχρεώθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία ανακάλεσε εσωτερικό έγγραφο με οδηγίες για τη δέουσα εσωτερική επικοινωνία στελεχών της, καθώς κατηγορήθηκε ότι προσπαθεί να «ακυρώσει τα Χριστούγεννα» εξαπολύοντας επίθεση κατά της «κοινής λογικής».

Μπορεί ο θυμός να γίνει μόδα; Ενα είδος βιομηχανίας μηνύσεων και αγωγών; Ή, από την άλλη, έχει όρια η ευαισθησία; Ας πούμε, ένα νοητό όριο πέρα απ’ το οποίο να χάνει το νόημά της;

Ο πρωταγωνιστής του «Nevermind» δοκιμάζει τα όρια της τέχνης και της πολιτικής ορθότητας.

Το κλισέ «δεν γίναμε σοφότεροι», που εξακοντίζεται έπειτα από κάθε συζήτηση στη Βουλή, πρέπει να αναθεωρηθεί.