ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

Ο συγγραφέας και αρθρογράφος Σάκης Μουμτζής σχολιάζει στην «Κ» τα γεγονότα που τελικά προκάλεσαν την ακύρωση της ομιλίας του στον Βόλο για το Ολοκαύτωμα.

Η έρευνα και οι διώξεις ναζί, το κοινό μοτίβο στη συμπεριφορά και στην ψυχολογία των περίπου πενήντα που οδήγησε στη Δικαιοσύνη και ο διοικητής του «Αουσβιτς των Βαλκανίων».

Η Εύα Σλος, ετεροθαλής αδελφή της Αννας Φρανκ και επιζήσασα του Ολοκαυτώματος, απεβίωσε το περασμένο Σάββατο, στο Λονδίνο, σε ηλικία 96 ετών.

Οι ναζί άρπαξαν τον Γεώργιο Χανά το 1944 από την Κοκκινιά. Ογδόντα χρόνια μετά, η ανιψιά του έπλενε τον τάφο του έξω από το Αμβούργο με λίγο νερό από τη θάλασσα του Πειραιά. Τον μίτο της συγκλονιστικής ιστορίας είχε ξετυλίξει μια ομάδα μαθητών από τη Θεσσαλονίκη.

Το Μουσείο Γιαντ Βασέμ έγραψε ότι η Πολωνία ήταν η πρώτη χώρα όπου οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να φορέσουν ένα διακριτικό σήμα, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του Πολωνού ΥΠΕΞ.

Ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μπράουν –και βετεράνος του ισραηλινού στρατού– προκάλεσε σάλο στις ΗΠΑ με το άρθρο του, στο οποίο εξηγούσε γιατί το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Σήμερα μιλάει στην «Κ».

Από την έναρξη του πολέμου, έχει ταξιδέψει τρεις φορές στη Χαν Γιουνίς. Τι έζησε στα νοσοκομεία.

«Ολοι πιστεύουν στις φρικαλεότητες του εχθρού και δεν πιστεύουν σε εκείνες της δικής τους πλευράς, χωρίς ποτέ να μπουν στον κόπο να εξετάσουν τα στοιχεία». Τζορτζ Οργουελ Η μαζική κτηνωδία, για να διαπραχθεί επιτυχώς, απαιτεί τρία στοιχεία: τυφλό μίσος για τον δαιμονοποιημένο εχθρό, κατάλληλα τεχνικά μέσα και παραπλανητική ρητορική.

Είναι προφανές ότι επείγει σήμερα να σταματήσει η σφαγή και ο λιμός στη Γάζα. Αλλά, αν αυτό που αντικρίζουμε σήμερα δεν είναι προοίμιο μιας δυστοπίας του 21ου αιώνα, είναι ανυπολόγιστα βαθιά η πληγή που άνοιξε.

Η μελέτη της μνήμης του Ολοκαυτώματος και των όψεων του σύγχρονου αντισημιτισμού προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις.

Η Τζουντερία της Ρόδου, το βιβλίο τα «Εκατό Σάββατα», το Αουσβιτς.

Με το Ολοκαύτωμα ποτέ δεν ξεμπερδεύεις. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μάθεις και, κυρίως, διαρκώς τροφοδοτεί τον ηθικό προβληματισμό σου – αν, φυσικά, επιμένεις να σκέπτεσαι.