Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ
Ενα ελληνικό ορατόριο αφιερωμένο στον Απόστολο Παύλο
Η Ελλάδα για φωνή και πιάνο
Σαν άφατο νανούρισμα: η Ενάτη του Μάλερ
ΜΟΥΣΙΚΗ
Σας αρέσουν οι Μπιτλς;
«Σας αρέσει ο Μπραμς;» ήταν ο τίτλος πασίγνωστου μυθιστορήματος της Φρανσουάζ Σαγκάν, που έγινε και ταινία. Κατά τον κύριο Γκρι, ο τίτλος έχει κατά κάποιον τρόπο αυτονομηθεί από το βιβλίο και οι παραλλαγές του δεν έχουν τέλος. Οταν τον ρώτησα αν του αρέσουν οι Μπιτλς, μου θύμισε εκείνο το γνήσια γαλλικό μυθιστόρημα του έρωτα μιας ώριμης γυναίκας με έναν νεαρό.
Της Σικελίας οι μουσικές
Τη δεκαετία του ’80, όταν ο κύριος Γκρι ήταν 17, άκουγε με μανία μια εκπομπή στο Τρίτο του Λάμπρου Λιάβα: «Του κόσμου οι μουσικές». Είχε εμμονή με τις παραδοσιακές μουσικές από την Ιταλία, κυρίως από τον Νότο, τη Νάπολη, τα ελληνόφωνα χωριά της Καλαβρίας και της Σικελίας.
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Ο θρήνος δίνει, για λίγο, τη θέση του στο ξέσπασμα ενός απέραντου χαμόγελου
Ο κύριος Γκρι πήγε σινεμά έπειτα από πολύ καιρό – στον κινηματογράφο «Διάνα», για να δει για εκατοστή φορά τη «Μεγάλη ανατριχίλα» που ο Λόρενς Κάσνταν γύρισε το 1983. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο κύριος Γκρι είδε την ταινία μετά τον θάνατο ενός από την παρέα, του Ουίλιαμ Χαρτ, του Νικ στην ταινία, ο οποίος γύρισε από το Βιετνάμ ανίκανος και περνάει τον χρόνο του σπιντάροντας με την Πόρσε και τα άπειρα χάπια του.
Η Μαύρη Σειρήνα της Ιρλανδίας
Αφηγήσεις της εποχής μιλούν για «μια πραγματική μαύρη γυναίκα από την Αφρική», που εμφανιζόταν πάντοτε με ένα κίτρινο μεταξένιο φόρεμα.
Οταν άλλοι κόσμοι ανοίγουν μέσα μας
Μου βάζει να ακούσω την «Αποκάλυψη», στην οποία ο άνθρωπος βρίσκεται μόνος απέναντι στην αιωνιότητα.
Οι άπειροι κόσμοι που κρύβει η μουσική του
Οι έξι Σουίτες είναι ένα μνημείο που η ανθρωπότητα ανακάλυψε τη δεκαετία του ’30 χάρη στον Πάμπλο Καζάλς.
Αγγελοι και δαίμονες από μια μικρή γωνιά των Βαλκανίων
Δεν είναι μια μουσική που γαληνεύει, που ησυχάζει, αλλά που φορτίζει με έναν τρόπο ηλεκτρικό.
«Vulnerasti cor meum» ή, αλλιώς, «μου ράγισες την καρδιά»
Η μουσική ακολουθεί αυτή την αμφισημία –ή και αμφιθυμία– του κειμένου, έτσι όπως διαβάστηκε μέσα στους αιώνες.
ΒΙΒΛΙΟ
Ο δρ Γιουνγκ πεθαίνει, μα επιστρέφει στη ζωή. Και απογοητεύεται
«Η θέα της Γης από εκείνο το ύψος ήταν το πιο μεγαλειώδες πράγμα που είχα δει ποτέ».
Η έξαλλη τρυφερότητα ενός γυναικείου μονολόγου
«Τώρα δα θυμήθηκα πως είχα δει όνειρο ότι ήμουν ο Χίτλερ».
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Μια, μάλλον, ασυνήθιστη οικογένεια – μέρος 2ο
«Στο σημείωμα της 21ης Απριλίου (“Μια, μάλλον, ασυνήθιστη οικογένεια – μέρος 1ο”) θα έπρεπε να έχεις γράψει όχι “συνέχεια την επόμενη Κυριακή” αλλά τη “μεθεπόμενη”», λέει ο κύριος Γκρι. Εχει δίκιο· άφησα στην άκρη την ιστορία των Τζορτζ Μπουλ και Μαίρης Εβερεστ, στην Αγγλία του 19ου αιώνα, χάριν των εκατό χρόνων της «Ζωής εν τάφω».
Μια, μάλλον, ασυνήθιστη οικογένεια – μέρος 1ο
Ο Τζορτζ Μπουλ γεννήθηκε το 1815 στην Αγγλία. Ο πατέρας του ήταν ταπεινός μπαλωματής. Ο Τζορτζ πήγε-δεν πήγε σχολείο, υπήρξε αυτοδίδακτος και έγινε ένας από τους κορυφαίους μαθηματικούς της εποχής του. Το 1849 έγινε πρώτος καθηγητής μαθηματικών στο Κουίνς Κόλετζ του Κορκ.
