Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Τ​​όσες Κυριακές μιλάμε για αφηγήσεις και ιστορίες, ξεχάσαμε όμως να μνημονεύσουμε τα 400 χρόνια που κλείνουν φέτος από τον θάνατο του Σαίξπηρ, είπα στον κύριο Γκρι.

​​Το μοιραίο έτος είναι 1922. Αλλά αυτήν τη φορά δεν πρόκειται για μια στενάχωρη ιστορία με τραγωδίες προσφύγων.

Μ​​ερικές από τις πιο ωραίες ιστορίες, λέει ο κύριος Γκρι, είναι αυτές που αναφέρονται σε άλλες ιστορίες.

Χ​​άρλεμ. Ενας πατέρας αγκαλιάζει την κόρη του, μαθήτρια του δημοτικού, μετά τη νίκη της σε διαγωνισμό αφήγησης (storytelling contest) στο σχολείο Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, με έπαθλο ένα ταξίδι για όλη την οικογένεια στη Δανία. 

Κ​​οιτώ τη σημερινή φωτογραφία: άπορα παιδιά από τις Φιλιππίνες, σκυμμένα πάνω από ανοιχτά βιβλία και τετράδια, σε δράση ιδιωτικής κινητής βιβλιοθήκης της Μανίλας.

Π​​​​ροσωπικά δεν μου έλειπαν οι θεοί: ο ήλιος, η νύχτα, η θάλασσα… Είναι όμως θεοί απόλαυσης – σε γεμίζουν και μετά σε αφήνουν άδειο. Αν είχα μόνον αυτούς συντροφιά, θα τους ξέχναγα για χάρη της ίδιας της απόλαυσης. 

Δ​​​​έδυκε μεν α σελάννα και/ Πληιάδες· μέσαι δε/ νύκτες, παρά δ’ έρχετ’ ώρα,/ εγώ δε μόνα κατεύδω». Μετάφραση: Η Σελήνη έδυσε κι η Πούλια· είναι μεσάνυχτα, η ώρα περνά κι εγώ κοιμάμαι μόνη (από το prkls.blogspot.gr). 

Κ​​αθότι ο κύριος Γκρι έχει ξεμείνει να ονειροπολεί κάπου στις όχθες του Βοϊδομάτη (αφού κατέβασε κάμποσα τσίπουρα, συνοδεία κικιτσόπιτας στο Μονοδένδρι), καλούμαι να αναπληρώσω το κενό του. 

Α​​​​ν το καλοσκεφτείς, μέσα σε δέκα ημέρες, από το Σάββατο του Λαζάρου έως και την Κυριακή του Πάσχα, η Καινή Διαθήκη αφηγείται δύο αναστάσεις νεκρών, του Λαζάρου και του ίδιου του Χριστού.

​​​Δεν μπορώ να σκοτώνω ζώα. Είχα ένα θείο, αδελφό του πατέρα μου, αυτός πήγαινε για κυνήγι. Το κυνήγι το έβρισκα ωραίο, αλλά δεν άντεχα στη θέα των σκοτωμένων ζώων. Eπειτα, αυτός ο θείος ήξερε να σφάζει.

Ο ​​κύριος Γκρι μου έγραψε ενθουσιασμένος στο μέιλ: «Αν δεν τα είδες, σίγουρα τα άκουσες: δύο αμερικανικά καταδιωκτικά F-15 και δύο ελληνικά F-16 πέρασαν σε χαμηλή πτήση πάνω από την Ακρόπολη»

Ο​​​​λη αυτή η κωμική υπόθεση με τον Γιαν Φαμπρ και το Ελληνικό Φεστιβάλ», λέει ο κύριος Γκρι, «έχει ένα φοβερά θλιβερό σημείο: την κακοποίηση των ζώων σε κάποια έργα του.