Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Η​​ταν τον Αύγουστο του 2013 συνάντησα τον Πολ Οστερ στο σπίτι του, στο Μπρούκλιν, μιλήσαμε για το περίφημο «Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα» (ΜΑΜ από δω και στο εξής). 

Ο ​​κύριος Γκρι λατρεύει τα κόμικς του Μίλο Μανάρα, κυρίως λατρεύει τις γυναικείες φιγούρες του. 

Δεν υπάρχει στο σύμπαν πιο εξωτικό ουράνιο αντικείμενο από τις μαύρες τρύπες. 

​​Πρόσφατα ο κύριος Γκρι μου αποκάλυψε ποιος είναι ο αγαπημένος του ήρωας. Είναι ένας απλός Βρετανός, γόνος εργατικής τάξης, με στοιχειώδη μόρφωση, που έζησε στα χρόνια της βικτωριανής Αγγλίας. Το όνομα αυτού, παντελώς αδιάφορο: Τζορτζ Σμιθ (1840-1876).

​​​​Ο ουρανός ήταν ένα θαύμα – γαλανός και στιλπνός. 

Ο​​ποιος δεν έχει παρακολουθήσει την ταινία «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» ας σταματήσει να διαβάζει τούτο το σημείωμα εδώ και τώρα. 

T​​ο σκηνικό διαδραματίζεται στο κοιμητήριο της Μονμάρτρης. Μια νεαρή κοπέλα σπαράζει πάνω από ένα μνήμα. Ο άνδρας που την παρατηρεί από έναν διπλανό τάφο σπεύδει να την παρηγορήσει. Η κοπέλα τού λέει πως κλαίει για τον αγαπημένο της που χάθηκε στις θάλασσες της Ινδοκίνας.

Σ​​τάθηκε στο μέσον της πλατείας Συντάγματος και κοίταξε ολόγυρά του.

Υπάρχει μια κλασική χριστουγεννιάτικη ταινία την οποία, αν τη δεις μία φορά, θες να την ξαναδείς εκατό.

Καταγράφει κάθε τύπο σεξουαλικής συνεύρεσης, κάθε στάση, ακόμα και κάθε οργασμό.

Ο ​​Ζακ Κορμερί στέκεται πάνω από μια μαρμάρινη πλάκα. Είναι σαράντα χρόνων και κάτι ψάχνει, όπως οι περισσότεροι άνδρες της ηλικίας του.

Χ​​ωρίς πτώμα, δεν υπάρχει φόνος. Η παλιά, καλή αρχή μιας αστυνομικής ιστορίας. Οταν όμως ένα σώμα απουσιάζει ξαφνικά και αναίτια, όταν κάθε ίχνος του εξαφανίζεται, η απουσία δεν ολοκληρώνεται ποτέ και κάπως έτσι γεννιούνται τα φαντάσματα που στοιχειώνουν τους ζωντανούς. Δεν υπάρχει τίποτα μεταφυσικό ή υπερφυσικό εδώ: το θρίλερ είναι αυστηρά κοινωνικό, πολιτικό.