Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Η Σάρον Οουλντς έχει γράψει πολλά δυνατά και συγκινητικά ποιήματα. Ωραία στη μορφή και στον ρυθμό, μικρές γροθιές στο στομάχι ή τρυφερά χάδια στο πρόσωπο ως προς το περιεχόμενό τους.

Στον κύριο Γκρι αρέσει να σκέφτεται καθώς περπατάει ότι τα πόδια του ανήκουν στο παρελθόν και το κεφάλι του στο μέλλον. Και αυτό διότι, έστω και σε επίπεδο νανοδευτερολέπτων, μετά τον Αϊνστάιν και τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, ο χρόνος στα πόδια μας κυλάει πιο αργά απ’ ό,τι στο κεφάλι μας: βρίσκονται πιο κοντά στη Γη συγκριτικά με το κεφάλι μας και πιο κοντά σε ένα σώμα μεγάλης μάζας ο χρόνος επιβραδύνεται, έστω και ανεπαίσθητα.

Αφού είδε –και θαύμασε– το «1917» του Σαμ Μέντες, ο κύριος Γκρι θυμήθηκε το αντίστοιχο «1917» του Ερνεστ Χέμινγουεϊ.

«Στην αρχή, νόμισε πως ήταν παλιρροϊκό κύμα». Αυτή είναι η πρώτη πρόταση του «Ανθρώπου που συρρικνώθηκε», του μυθιστορήματος που ο Ρίτσαρντ Μάθεσον εξέδωσε το 1956 στην Αμερική. Ενα από τα πιο σπουδαία βιβλία επιστημονικής φαντασίας του περασμένου αιώνα, το οποίο ο κύριος Γκρι ανακάλυψε στην εφηβεία του, αργά μια νύχτα, στην τηλεόραση. 

Είναι μια χαριτωμένη ιστορία ή μια θλιβερή ιστορία; Ο κύριος Γκρι λέει πως όλες οι ιστορίες με ζώα, αληθινές ή μη, είναι στενάχωρες ιστορίες. Γι’ αυτό απέφευγε μια ζωή ταινίες, π.χ., με τον σκυλάκο Μπέντζι, ενώ ακόμα και στο καρτούν «Μπολτ», σε πολλές σκηνές τα χρειάστηκε.

Ο κύριος Γκρι έκλεισε το 2019 διατρέχοντας μερικούς ακόμη τίτλους ελληνικής πεζογραφίας. Επιφυλάσσεται να επανέλθει στο κοντινό μέλλον με περισσότερες προτάσεις. Ιδού λοιπόν:

Στο πνεύμα των ημερών, ζήτησα από τον κύριο Γκρι να μου μιλήσει για μερικά από τα βιβλία που διάβασε τελευταία.

Γεμάτος  χαρά, ο κύριος Γκρι κρατάει στα χέρια του το ολοκαίνουργο χριστουγεννιάτικο τομίδιο των εκδόσεων Αγρα με το διήγημα «Το μαγαζί των φαντασμάτων» του σπουδαίου Τζ. Κ. Τσέστερτον (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου) και λυπάται που η σημερινή πρώτη σελίδα του ενθέτου δεν διαθέτει περισσότερο χώρο για τα φαντάσματα και τα Χριστούγεννα.

Τον φώναζαν Μπάχα. Ή Μπαχαμπούα. Ποτέ δεν έμαθα το πραγματικό του όνομα. Ηταν ένα φόβητρο για εμάς τους 17χρονους, ο Μπάχας με την μπιροκοιλιά, τα γένια και τα μακριά μαλλιά, κυρίως όμως ήταν το ψαρωτικό του βλέμμα.

Nα οδηγείς νωρίς το πρωί στην άδεια Εγνατία, με έναν απρόσμενο ήλιο, μήνα Νοέμβριο, έχοντας αφήσει πίσω σου την Κατερίνη και οδεύοντας ξανά προς τη Θεσσαλονίκη για μια τελευταία βόλτα πριν από την επιβίβαση στο αεροπλάνο και την τελική κάθοδο στην Αττική, μπορεί κάποτε αυτή η απλή, καθημερινή εμπειρία να μοιάζει με ευλογία.

Ηταν μια έκφανση της χαράς της ζωής. Της απόλαυσης του να είσαι ζωντανός. Να αισθάνεσαι, να βλέπεις. Να αγγίζεις, φυσικά. Το κατάλαβε εκείνο το μεσημέρι, στη Νέα Υόρκη του 1920. Βολτάριζε στην Μπρόντγουεϊ και τη 14η Οδό, όταν περικυκλώθηκε από κομψές υπαλλήλους γραφείων, που ξεχύνονταν στους δρόμους για το γεύμα τους.

Τον παρατήρησε κάποια στιγμή ξανακοιτώντας παλιές φωτογραφίες: μέσα στην Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε Β΄ του Μιλάνου· μέσα στην κοσμοπλημμύρα του τουριστικού λιμανιού του Κέιπ Τάουν· έξω από το «Φόιλς» του Λονδίνου· σε ένα ιταλικό εστιατόριο στην Πρίνσες Σκουέρ της Γλασκώβης· πλάι στο φροντισμένο, πολυσύχναστο ρέμα του Τσεονγκιετσεόν, στην καρδιά της Σεούλ, στη Ν. Κορέα.