Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Λένε πως η Λουκρητία Βοργία είχε ωραία, πλούσια, «βαριά» μαλλιά, τόσο που της προκαλούσαν ημικρανίες. Αυτό δεν εμπόδιζε έναν απίθανο τύπο, τον Πιέτρο Μπέμπο, να τη θαυμάζει με τις ώρες στη Φεράρα. 

Συνεχίζοντας από εκεί όπου το αφήσαμε την περασμένη Κυριακή, στο βιβλίο «Ο Αλμπερτ και η Φάλαινα» (Albert and the Whale, εκδ. Estate) του Αγγλου συγγραφέα Φίλιπ Χοάρε (Philip Hoare), στεκόμαστε σε μία από τις εικόνες που κοσμούν το πόνημά του.

Μία ημέρα του σωτήριου έτους 1515, ο Αλμπρεχτ Ντίρερ κάθισε στο εργαστήρι του σκεπτόμενος τα άστρα. Αυτό λέει ο Φίλιπ Χοάρε (Philip Hoare) στο εκπληκτικό βιβλίο του «Ο Αλμπερτ και η Φάλαινα» (Albert and the Whale, εκδ. Estate, σελ. 304). 

Το 2002 ο Τζον Ανταμς περπάτησε πολύ στους δρόμους της Νέας Υόρκης καταγράφοντας ηλεκτρονικά τους ήχους της πόλης. Ακόμα και αυτός ο Αμερικανός ξαφνιάστηκε όταν διαπίστωσε ότι η πόλη δεν ησυχάζει ποτέ, ούτε στις τρεις το πρωί.

«Ενας άνθρωπος είπε στο σύμπαν: “Κύριε, υπάρχω!” “Ναι, αλλά”, απάντησε το σύμπαν

Δεν υπάρχει χειρότερη καταδίκη για ένα μουσικό έργο από το να γίνει αντικείμενο λατρείας από τα μαζικά μέσα (τηλεόραση, σινεμά, διαφήμιση).

Ηταν η μεγάλη παραγωγή του Χόλιγουντ που οι δημιουργοί της δεν περίμεναν να βγει στις αίθουσες τον χειμώνα, αλλά καταμεσής του καλοκαιριού.

Το έτος 1959 ήταν κομβικό για την ιστορία της μουσικής. Μολονότι το ροκ εν ρολ μεσουρανεί και δείχνει πως σιγά σιγά θα θέσει σε άτακτη υποχώρηση την τζαζ, εκείνη είναι η χρονιά που θα χάσει τρία αστέρια του σε αεροπορικό δυστύχημα, με πιο μεγάλη απώλεια τον Μπάντι Χόλι (οι άλλοι δύο ήταν οι Ρίτσι Βάλενς και Μπιγκ Μπόπερ).

Ενα τραγούδι που μιλάει για το όνειρο μιας καλοκαιρινής νυκτός στο οποίο όμως βρέχει συνέχεια; Κι όμως. Η αγγλική βροχή, μια πολυθρόνα πλάι στο τζάκι – πόσο πιο χειμωνιάτικο μπορεί να είναι ένα σκηνικό;

Ορισμένα τραγούδια τα ανακαλύπτεις αργά, με καθυστέρηση. Οχι ότι δεν τα έχεις ακούσει στο παρελθόν. Αλλά μπορεί να υπάρξει εκείνη η πρώτη, παρθενική φορά που θα τα «ακούσεις» στ’ αλήθεια. Μπορεί και όχι.

«Γιατί δεν γράφεις ένα τραγούδι που να λέγεται “Βιτσιόζος” (Vicious);» ρώτησε κάποτε ο Αντι Γουόρχολ τον Λου Ριντ.

Μελετούσε το ενδεχόμενο να υπάρχει ζωή στην Αφροδίτη. Μικροοργανισμοί που κρύβονται, αιωρούμενοι στα τοξικά, σαν φλόγες της πιο βαθιάς κόλασης, νέφη του πλανήτη.