ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Ντοκιμαντέρ για τα Γλυπτά με τον Μπράιαν Κοξ και το «μοντέλο» των Χάιλαντς.

Το Σάββατο 31 Μαΐου, στα Landmark Theatres Sunset, παρουσιάστηκε η συναρπαστική ιστορία του Τάκη Προεστάκη και του καταφυγίου Takis Shelter, η οποία δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. 

Στις 29 Οκτωβρίου 2018 συνέβη ένα φοβερό αεροπορικό δυστύχημα: αεροπλάνο τύπου Boeing 737 Max των αερογραμμών Λάιον της Ινδονησίας συνετρίβη, λίγα λεπτά μετά την απογείωση, σκοτώνοντας όλους τους 189 επιβαίνοντες. Ηταν ένα περίεργο δυστύχημα: το αεροσκάφος ήταν καινούργιο, ο καιρός καλός. Αρχισε αμέσως η αναζήτηση των αιτίων.

Ο διάσημος σεφ έζησε με τη μαθησιακή δυσκολία όλη του τη ζωή και περιγράφει την εμπειρία του σε ένα νέο ντοκιμαντέρ: «Ήξερα ότι είχα κάτι να προσφέρω. Ήξερα ότι δεν ήμουν άχρηστος».

Δημιουργός του ντοκιμαντέρ «The Sorrow and the Pity» (1969), το οποίο διερευνούσε τη συνεργασία της κυβέρνησης του Βισί με τη ναζιστική Γερμανία στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Υπάρχει σύννεφο; Περιμένετε να πέσω. Κάθε δύο εβδομάδες και μια μνημειακή κρίση. Ο Λάνθιμος και η Ακρόπολη, το Καλλιμάρμαρο και η Coca-Cola, η Adidas και (πάλι) η Ακρόπολη.

Πριν από δύο εβδομάδες, είδα στον κινηματογράφο «Αστορ», σε ειδική προβολή, το «Pavements» του Αλεξ Ρος Πέρι και θυμήθηκα τους Pavement. Λέω ψέματα. Ποτέ δεν ξέχασα τους Pavement.

Μία απρόσμενη παρουσία που, πάντως, δεν αψηφούσε τον νέο ενδυματολογικό κώδικα των Καννών, έκανε την εμφάνισή της στο κόκκινο χαλί του φημισμένου κινηματογραφικού φεστιβάλ της γαλλικής Ριβιέρας. Πριν από την πρεμιέρα της ταινίας «Die, My Love» της Λιν Ράμσεϊ, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον και την Τζένιφερ Λόρενς, δίπλα στους ηθοποιούς με τα σμόκιν εμφανίστηκε ένας […]

«Η σιωπή των άλλων». Είναι ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ που έχω δει στη ζωή μου.

«Η δημιουργική τρέλα του πρωταγωνιστή συνάντησε τη φαντασία του σκηνοθέτη σε μια εποχή που η μυρωδιά της ουτοπίας υπήρχε ακόμα στον αέρα. Το “Χαίρω πολύ…” δεν έχει προδιαγραφές, δεν είναι τηλεοπτικό προϊόν, είναι καλλιτεχνικό έργο.

Είναι μέσα της δεκαετίας του ’70. Στο κέντρο της Αθήνας, κάπου στην Ομόνοια. Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι γύρω στα 30, κρατάει υπό μάλης την κιθάρα του, φοράει το μαύρο παλτό, γυαλιά (τετράγωνο, χοντρό σκελετό), μαλλιά, μούσι, όλα κανονικά, όπως τον γνωρίσαμε.

Το χαμένο ντοκιμαντέρ, που εντοπίστηκε από τον κινηματογραφιστή Ηλία Γιαννακάκη, αποκαταστάθηκε από την ΕΡΤ και θα προβληθεί στο Μουσείο Μπενάκη.