NATO

Ποιοι και πώς θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής θωράκισης. Οι Ευρωπαίοι αναζητούν διεξόδους μέσα σε ένα ναρκοπέδιο από ασάφειες και εμπόδια, εσωτερικά αλλά και εξωτερικά, γεωπολιτικά αλλά και δημοσιονομικά.

Στο λιμάνι του Πειραιά βρίσκεται το ισπανικό αεροπλανοφόρο Juan Carlos I, στο πλαίσιο της άσκησης του ΝΑΤΟ «Steadfast Dart 2025».

Η διοίκηση Τραμπ παρουσιάζεται πια να υπονομεύει εκ των έσω το ΝΑΤΟ, να επιτίθεται στους Ουκρανούς, να υποστηρίζει ανοιχτά φιλορώσους ακροδεξιούς πολιτικούς στην Ευρώπη και να απειλεί με εμπορικό πόλεμο τις χώρες της Ε.Ε.

Τρία αγκάθια (Ουκρανία, Γάζα, διατλαντικές σχέσεις) και δύο μεγάλα διλήμματα (ΗΠΑ ή Κίνα; Κίνα ή Ρωσία;) πρόκειται να κρίνουν τις εξελίξεις.

Πούτιν και Τραμπ από τη μία πλευρά, Ουκρανοί και Ευρωπαίοι από την άλλη. Θα καταφέρουν, άραγε, οι δεύτεροι να αποσπάσουν τον Αμερικανό πρόεδρο από τις αγκάλες της Μόσχας; Ο ίδιος παρουσιάζεται, πάντως, να δίνει προτεραιότητα στη Ρωσία.

Μηνύματα υπέρ της συνέχισης της στήριξης προς την Ουκρανία στέλνουν οι Ευρωπαίοι, με το βλέμμα στραμμένο στον Τραμπ.

Από 2,24 τρισ. δολ. που ήταν το 2023, εκτοξεύθηκαν στα 2,46 τρισ. δολ. το 2024. Η μόνη περιοχή στην οποία μειώθηκαν ήταν η υποσαχάρια Αφρική.

Η διαπραγμάτευση γύρω από το Ουκρανικό μπαίνει σε φάση επανεκκίνησης, με ορίζοντα 100 ημερών και με τον Ντόναλντ Τραμπ σε ρόλο (αστάθμητου) παράγοντα.

Ο νέος υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, θεωρεί ότι τα ουκρανικά σύνορα δεν μπορούν να γίνουν και πάλι όπως ήταν πριν από την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014.

Κορυφαίοι αξιωματούχοι της νέας διοίκησης Τραμπ μεταβαίνουν αυτές τις ημέρες σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας τις πρώτες επισκέψεις εκεί με τις νέες τους ιδιότητες.

Η ευρωπαϊκή αμυντική αυτονομία δεν αποκλείει τη στενή συνεργασία με την Ουάσιγκτον.

Τα δύο ρεύματα στο στρατόπεδο του Τραμπ προμηνύουν «εμφύλιο» για τη ρύθμιση της αγοράς και κυρίως των τεχνολογικών κολοσσών με μονοπωλιακές αξιώσεις. Τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη.