ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Στη διαθήκη του ζήτησε η εξόδιος ακολουθία του να τελεστεί όπως ορίζει το ορθόδοξο τυπικό. Παντοτινός Κωνσταντινουπολίτης, δεν θα μπορούσε επ’ ουδενί να ξεχάσει τη βυζαντινή ρίζα του.

«Στο Αφγανιστάν, μας πυροβολούσαν. Αν όμως κατάφερνες να επιστρέψεις στη βάση, ήσουν ζωντανός. Ενώ στο Τσερνόμπιλ οι σφαίρες είναι αόρατες, ο θάνατος βρίσκεται παντού. Ζεις μέσα σε μια παγίδα νετρονίων».

«Ημουν μεταξύ μοντερνιτέ και Βυζαντίου. Και ο Χατζιδάκις κι ο Τσαρούχης με ξεμπλόκαραν. Μας μεγάλωσαν στην ελληνική πραγματικότητα», έλεγε ο Παύλος Σάμιος.

Η απόδραση επί χούντας από τις φυλακές Κέρκυρας, η φυλάκιση στην Αλβανία, η διεθνής μεσολάβηση και η επιστολή Ανδρέα Παπανδρέου στον Χότζα.

Λεωνίδας Πελεκανάκης: Ηταν άριστος ναύτης, που γνώριζε κάθε σπιθαμή των σκαφών, δεξιοτέχνης στο τιμόνι, υπομονετικός με τους «νέους» και αθεράπευτος πλακατζής.

Ηταν ο δυναμικός δημιουργός που ήθελε να αλλάξει το σύστημα και ο σχεδιαστής που αγκάλιασε τη διαστημική εποχή.

Εφθασε στις 42.000 πόδια και αμέσως μετά «βούτηξε». Η βελόνα τρελάθηκε, μα χωρίς να το καταλάβει ο ίδιος, το φράγμα «έσπασε».

«Ηταν κάποιος που δεν δίσταζε να αναλάβει την ευθύνη για τα πιο δύσκολα πράγματα, αλλά ποτέ δεν αναζήτησε την επιβράβευση. Το κίνητρό του δεν ήταν ποτέ η προσωπική του αναγνώριση».

Τον Μάρτιο του 2014 επισκέπτεται τα Γιάννενα ο πρόεδρος της Γερμανίας, Γιόακιμ Γκάουκ. Η Εσθήρ στέκεται αγέρωχη μπροστά του και του συστήνεται όχι με το όνομά της, αλλά με τον αριθμό του Αουσβιτς στο μπράτσο.

Ως διαπιστευμένος μεταφραστής της πρεσβείας της Συρίας, ήταν παρών σε όλες τις επίσημες εκδηλώσεις του κράτους, αλλά και σε οποιαδήποτε δύσκολη ελληνική αποστολή στο εξωτερικό όπου χρειαζόταν μετάφραση από αραβικά.

Ο Χρυσόστομος Παναγιωτόπουλος (1938-2020) υπήρξε χαρισματικός κλινικός νευρολόγος, γενναιόδωρος με τους μικρότερους συναδέλφους, υποστηρικτικός,
δίκαιος και αξιοκρατικός.

Φίλος του Τζον Κέιτζ, του Στρατή Τσίρκα, του Αράτα Ισοζάκι, του Πίτερ Μπρουκ. Ανθρωπος σε διαρκή αναζήτηση. Ολη του η ζωή μια ταλάντωση σε χορδές φωτός.