ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Υπήρξε εμπνευσμένος σχεδιαστής και αρχιτέκτονας, ήταν όμως ο κόσμος του βιβλίου που τον κέρδισε και εκεί διοχέτευσε το ερευνητικό και δημιουργικό του πάθος.

«Η κληρονομιά του θα βρίσκεται μπροστά μας με πολλούς τρόπους, για πολλά χρόνια ακόμη».

Χωρίς την επιβεβαίωση του «νόμου του Μουρ», δεν θα είχαμε social media, δεν θα είχαμε τεχνητή νοημοσύνη ή έξυπνες συσκευές, δεν θα είχαμε ψηφιακό κράτος.

«Η προσωπικότητά του και η προσέγγιση της αρχιτεκτονικής και της ζωής με έναν ακούραστο και πάντα θετικό τρόπο αποτελούν πρότυπο και έμπνευση».

Ο Λάκης Παπαστάθης ήταν (όπως του άρεσε να αυτοσυστήνεται) «ένας σκηνοθέτης του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου που αγαπούσε το ευρωπαϊκό σινεμά και την ελληνική λογοτεχνία». Ηταν πνευματώδης, συνεργατικός, μα πάνω από όλα ανυποχώρητος στα πνευματικά θέματα.

Η ποίησή του εν μέρει βασίζεται στις εμπειρίες του από το εμπόλεμο Βελιγράδι, στην ένδεια και στις ατιμίες της σύγχρονης ζωής, υλικές και πνευματικές.

Κατόρθωσε να στείλει πλήθος πληροφοριών για τη ζωή και τους ξυλοδαρμούς αντιφρονούντων μέσα σε ψυχιατρική κλινική στην τότε ΕΣΣΔ.

Είναι ο άνθρωπος που απογείωσε την Εθνική Βιβλιοθήκη: την εισή- γαγε δυναμικά στην ψηφιακή εποχή, εμπλούτισε σημαντικά τις πηγές και τις διεθνείς διασυνδέσεις της και την ανέδειξε, ουσιαστικά, ως την εθνική βιβλιοθήκη της χώρας.

Αφησε πολύτιμο έργο στον τομέα της μουσικολογίας, αφιέρωσε τη ζωή του στα παραδοσιακά άσματα, και δη στα μικρασιατικά.

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ είχε τόσο θαμπωθεί από τη γοητεία της που είχε πει πως «κάνει τη Μέριλιν Μονρόε να μοιάζει με τη Σίρλεϊ Τεμπλ».

Το βλέμμα του, μέσα στην προσήνεια και στην ευγένειά του, έμοιαζε να περιέχει και κάτι πονηρό, παιγνιώδες, μια κωμική σπίθα.

«Fame» και «What a Feeling», τα δύο τραγούδια της που κέρδισαν Οσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού.