ΜΜΕ

Οι εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι οποίοι δέχονται πίεση από μειούμενο κοινό, έντονο ανταγωνισμό και πτώση εσόδων, κατηγορούνται από τη Δεξιά για πολιτική μεροληψία.

Αντιδράσεις για τον «ξαφνικό θάνατο» του ιστορικού ελληνικού προγράμματος της Deutsche Welle έπειτα από 62 χρόνια.

Ο Πετρέκα, που θεωρείται πολιτικά προσκείμενος στο κόμμα Αδέλφια της Ιταλίας της πρωθυπουργού της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, είχε δεχθεί σφοδρή κριτική και είχε ήδη αποκλειστεί από τον σχολιασμό της τελετής λήξης.

Τι είναι χειρότερο; Να τρομοκρατείς ως κυβερνητικός εκπρόσωπος έναν δημοσιογράφο που έκανε τη λάθος ερώτηση ή να καταθέτεις ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρώην πρωθυπουργός αγωγές εις βάρος δημοσιογράφων που μίλησαν για το λάθος θέμα;

Παρακολουθώντας τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα θυμήθηκα την παλιά Αθήνα και το περίφημο καφενείο του Γαμβέττα στην Πλατεία Κοραή, ακριβώς απέναντι από την εκπληκτική Τριλογία που ομορφαίνει την Αθήνα. Κάθε Κυριακή μαζευόντουσαν διάφοροι και ανέπτυσσαν τις θέσεις τους.

Κλονίζεται ένας θεσμός των ΗΠΑ – Τι σηματοδοτούν οι απολύσεις στην Washington Post για τις σχέσεις μίντια-πολιτικής.

Η κυβέρνηση κάτι δεν έχει καταλάβει για τον ρόλο του Τύπου. Νομίζει ότι οι δημοσιογράφοι οφείλουν να εξυμνούν το έργο του πρωθυπουργού ακατάπαυστα, να παρουσιάζουν τα έργα των υπουργών με δελτία Τύπου και non papers, και αν προκύψει κάποιο σκάνδαλο (υποκλοπών, ΟΠΕΚΕΠΕ ή προγραμμάτων κατάρτισης), καμιά τραγωδία στα Τέμπη, στη Χίο ή αλλού, να σφυρίζουν […]

Η είδηση για τις μαζικές απολύσεις στην «Ουάσιγκτον Ποστ» προστέθηκε σε μια σειρά από σημάδια που δείχνουν ότι τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως αντιμετωπίζουν πρωτοφανή κρίση.

Ο τίτλος είχε ιστορικό βάρος. Αλλά κάτω από το γοτθικό λογότυπο του καθεδρικού της αμερικανικής δημοσιογραφίας έλειπε ένα σλόγκαν. Μια αποφθεγματική διακήρυξη που θα όριζε την αποστολή της Washington Post στον 21ο αιώνα, υπό τον νέο της εκδότη, τον Τζεφ Μπέζος της Amazon.

Ηταν ένας από τους πιο ελπιδοφόρους πολιτικούς της δεκαετίας του ’80 στις ΗΠΑ. Γερουσιαστής από το Κολοράντο, με προφίλ σοβαρού μεταρρυθμιστή και έντονο λόγο κατά της διαφθοράς, ο Γκάρι Χαρτ εθεωρείτο το απόλυτο φαβορί για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών το 1988.

Οταν περικοπές αυτού του μεγέθους γίνονται στη ναυαρχίδα της αμερικανικής –και παγκόσμιας– δημοσιογραφίας, το ερώτημα δεν είναι αν περνά κρίση ο έντυπος Τύπος. Το ερώτημα είναι αν υπονομεύεται συνειδητά η ίδια η επαγγελματική ενημέρωση.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αποχαιρετούν τον δημοσιογράφο που «σημάδεψε την πρωϊνή ενημέρωση» και «άντεξε όσο κανένας στον χρόνο».