ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ

Η υιοθεσία θα αργήσει, είπε στην Πωλίνα η κοινωνική λειτουργός. Της πρότεινε να γίνει ανάδοχη μητέρα ενός από τα παιδιά που είναι σε ίδρυμα. Και της άλλαξε τη ζωή.

Μη ρωτάτε πώς, μη ρωτάτε γιατί, αλλά είδα ξανά τις προάλλες το «Ε.Τ. ο Εξωγήινος» (1982) του Σπίλμπεργκ. Θέλαμε να δείξουμε στον μικρό μια σκηνή της ταινίας και μας παρέσυρε με την τρυφερότητα και το χιούμορ της.

Η άδεια κύησης και ανατροφής τέκνου δεν προσμετρείται στον συνολικό χρόνο προϋπηρεσίας για τη μονιμοποίηση και εξέλιξη ως μέλος ΔΕΠ, σε αντίθεση με άλλες άδειες.

Πριν από μισό αιώνα, μια ομάδα πολιτικών, συνδικαλιστών και ερευνητών στη Σουηδία είχαν μια πρωτότυπη ιδέα: Γιατί να μη δοθεί το δικαίωμα και στους άνδρες να παίρνουν άδεια από τη δουλειά τους όταν γεννιέται το παιδί τους; Αφενός θα μοιράζονται καλύτερα τις ευθύνες με τη σύντροφό τους και αφετέρου θα δένονται με το μωρό.

Οταν η Στέφανι Κέιζ άρχισε τον υπερμαραθώνιο των 100 χλμ. μέσω των Ουαλικών ορέων, η νίκη ήταν μία σκέψη όχι απλώς αδιανόητη, αλλά ανύπαρκτη στο μυαλό της. Μόλις έξι μήνες μετά τη γέννηση της κόρης της, Πέπερ, και εν μέσω θηλασμού της, η Κέιζ είχε ήδη βάλει τον πήχυ πολύ ψηλά, επιδιώκοντας μόνο τον τερματισμό […]

Στο τρίτο επεισόδιο μιλάμε για τη μητρότητα χωρίς φίλτρα. Πώς είναι να γίνεσαι μητέρα όταν δεν το έχεις ονειρευτεί; Πώς νιώθεις όταν η αγάπη δεν έρχεται αμέσως; Και τι σημαίνει να υιοθετείς ένα παιδί από την άλλη άκρη του κόσμου;

Oταν έκανα την έρευνα του διδακτορικού μου στο Public Record Office στο Λονδίνο, μέρα παρά μέρα στο διπλανό κάθισμα έβλεπα τον Σ. Υποψήφιος διδάκτορας κι αυτός, σοβαρό άτομο, 26 χρόνων, ήθελε να γίνει πατέρας μικρός. Παντρεύτηκε λοιπόν μια εξίσου σοβαρή μικρή Ολλανδέζα και απέκτησαν δυο παιδάκια.

Ξυπνητήρι. Η κάμερα ζουμάρει στα κλειστά μάτια και στα σφιγμένα χείλη, λες και δεν άλλαξε έκφραση όλη νύχτα. Σέρνεται έως την κουζίνα για καφέ. Μέχρι να γίνει χαζεύει στο κινητό. Σηκώνει το βλέμμα για λίγο, βλέπει τα πιάτα στον νεροχύτη και ξαναχώνεται στην οθόνη.

Έχουν κλείσει τα τριάντα και συζητούν για τη μητρότητα, ψάχνοντας ισορροπία ανάμεσα σε στερεότυπα, δύσκολες εργασιακές συνθήκες, φόβους και επιθυμίες.

Φίλοι, δώστε προσοχή, έχω καταπληκτικά νέα. Τι να μη μας αρέσει από την Gen Z. Διαβάζω σε μια εκτενή έρευνα ότι στη χώρα όπου ζω οι ενήλικοι 18-27 πίνουν ελάχιστο αλκοόλ και πολύ τσάι.

Έχει αλλάξει ο τρόπος που σκέφτονται οι μαμάδες; Μήπως είναι υπερπροστατευτικές; Ένα ρεπορτάζ για τη μοντέρνα γονεϊκότητα, σε αντιπαραβολή με τα όσα θυμόμαστε από τα ’90s.

Μιλάει για τη δεύτερη ευκαιρία για ανέμελα παιδικά χρόνια που της δόθηκε μέσα από τη μητρότητα και για την αυτοβιογραφία της που μόλις κυκλοφόρησε.