MISE EN PLACE

Η παράδοση θέλει σεβασμό, αλλά όχι φόβο, έλεγε ένας ερευνητής της ελληνικής γαστρονομίας, λάτρης του καλού φαγητού και σπουδαίος μάγειρας, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από λίγα χρόνια.

Πριν από μερικούς μήνες η Σάρα Χαμούντα, ιδρύτρια της εταιρείας Fix Dessert Chocolatier, με έδρα το Ντουμπάι, αποφάσισε να φτιάξει μια μπάρα σοκολάτας, κάπως διαφορετική από τις συνηθισμένες. Αρχισε να πειραματίζεται με διάφορους συνδυασμούς και έτσι γεννήθηκε η «Dubai chocolate bar», με σοκολάτα γάλακτος, πλούσια κρέμα από φιστίκι και κανταΐφι.

Σήμερα στο καθιερωμένο κυριακάτικο τραπέζι με φίλους θα ανοίξω μια φιάλη «The Fallen Oak», με βάση το ξινόμαυρο και με το χαρακτηριστικό βαθύ ρουμπινί χρώμα.

Σύμφωνα με την Πυροσβεστική Υπηρεσία, στις 3 και 4 Νοεμβρίου, ξέσπασαν 40 αγροτοδασικές πυρκαγιές. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, αν κάποιος μιλούσε για δασική πυρκαγιά τον Οκτώβριο θα γελούσαμε, πόσο μάλλον τον Νοέμβριο!

Μιλάμε κάθε μέρα σχεδόν στο τηλέφωνο. Εβρεξε; Οχι, παιδί μου, τίποτα, σταγόνα, κι ας λένε οι μετεωρολόγοι στις ειδήσεις ότι έρχεται νερό. Μήνες τώρα, ο ίδιος διάλογος. Σε επανάληψη. Εχω ξεχάσει πότε πήρα θετική απάντηση.

Ο μεγαλύτερος γιος του Ντέιβιντ και της Βικτόρια Μπέκαμ, Μπρούκλιν, λάνσαρε πριν από λίγες ημέρες τη νέα καυτερή σάλτσα του.

Ο Ελληνας ακόμη κι έναν γρήγορο καφέ να πιει θα αφήσει λίγα κέρματα στο φλιτζανάκι. Ειδικά αν πρόκειται για μαγαζί-στέκι και απευθύνεται στον σερβιτόρο με το μικρό του όνομα, θα ντραπεί να αποχωρήσει χωρίς να έχει φροντίσει για το φιλοδώρημα.

Η πιο αγαπημένη μου στιγμή ήταν το κολατσιό γύρω στις 11 το πρωί. Ο μπαμπάς άφηνε στην άκρη τον λούρο –δεν είχε τότε ηλεκτρικό ελαιοραβδιστικό– και καθόμασταν όλοι κάτω από μια ελιά, πάνω στα δίχτυα που είχαμε στρώσει, για να τσιμπολογήσουμε – άλλωστε η δουλειά είχε ξεκινήσει από νωρίς το πρωί.

Ενας από τους βασικούς στόχους του πρότζεκτ «Στοά», του νέου γαστρονομικού προορισμού του κέντρου της Αθήνας, που ετοιμάζεται στο συγκρότημα Αρσακείου Μεγάρου, ιστορική έδρα της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, είναι να «ξυπνήσει» τη Σταδίου, διαβάζουμε σε ρεπορτάζ τις τελευταίες ημέρες.

Είναι μια αίσθηση, μια εκτίμη-ση που δεν βασίζεται σε έρευνα αλλά σε προσωπική παρατήρηση. Στην Αθήνα είναι αμέτρητες οι επιχειρήσεις εστίασης· όχι μόνο στο κέντρο και σε τουριστικές περιοχές, αλλά και σε περιφερειακές γειτονιές παρατηρείται υπερπληθώρα καταστημάτων που ασχολούνται με την εστίαση.

Στη Ρώμη ήταν που μου έτυχε να σκεφτώ, σε κάποιο από εκείνα τα ατελείωτα γεύματά της, τις σχετικά πρόσφατες πηγές της πολυτέλειάς μας, αυτόν τον λαό των οικονόμων αγροτών και των λιτών στρατιωτών, των θρεμμένων με σκόρδο και με κριθάρι, που οι κατακτήσεις τον έκαναν να κυλιέται ξαφνικά μέσα στις κουζίνες της Ασίας […]

Στην αρχή φτιάχνεται το μπαρ, με διάφορα «μαγειρέματα», λίγο μεγαλύτερο απ’ όσο προβλέπει η αρχική άδεια.