MISE EN PLACE

Κατ’ αλήθειαν η καλή διαγωγή, και καθαρά συνείδησις, είναι η βάσις και το θεμέλιον της γλυκείας ζωής.

Οι λόγοι που οδηγούν τους καταναλωτές σε μποϊκοτάζ αμερικανικών προϊόντων και υπηρεσιών δεν είναι μόνον οικονομικοί.

Φημισμένα φασόλια. Ολόγλυκα ορεινά μήλα. Μικρά πεντανόστιμα κάστανα. Kαι τι δεν παράγει η περιοχή της Καστοριάς. Αμέτρητους θησαυρούς. Πόσους από αυτούς, όμως, θα γεύονται οι επόμενες γενιές; Αυτό το ερώτημα δεν είναι πλέον καθόλου υπερβολικό, είναι μια απειλή που κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο έντονη.

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει μπει στον χώρο της γαστρονομίας και την επηρεάζει με πολλούς τρόπους. Και δεν αφορά μόνο τη βιομηχανία τροφίμων, όπως φαντάζονται οι περισσότεροι. Σταδιακά η χρήση της διευρύνεται.

Υπάρχουν μαγαζιά με παρελθόν, με μεγάλη ιστορία. Που περνάνε από γενιά σε γενιά, διατηρώντας αναλλοίωτο τον χαρακτήρα τους, γίνονται τοπόσημα και σημεία αναφοράς, πυξίδες σε έναν κόσμο που αλλάζει ιλιγγιωδώς. Δεν έχουν μείνει και πολλά τέτοια.

Δεν θα μπορούσε να το διατυπώσει κανείς πιο εύγλωττα απ’ ό,τι ο πολύπειρος μελετητής της ελληνικής κουζίνας, των τοπικών προϊόντων και παραδόσεων, Γιώργος Πίττας.

«Η κοπέλα μου με χώρισε. Γιατί; Επειδή έφαγα μια μπουκιά από το πιάτο, προτού προλάβει να το βγάλει φωτογραφία». Το βίντεο στο ΤikTok ήταν χιουμοριστικό.

Πριν από δύο Κυριακές μαζευτήκαμε κάποιοι φίλοι και κάναμε γευσιγνωσία ελαιολάδου στο σπίτι. Σάμος, Καλαμάτα, Μεσολόγγι, έδωσαν σκληρά μάχη για την πρωτιά πάνω σε μπουκίτσες εκλεκτού ζυμωτού ψωμιού. Πρώτο τερμάτισε το Μεσολόγγι, κι ο Βασίλης έσκασε ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. 

Ο Μ. είχε αρκετό καιρό να βγει βράδυ για φαγητό με τη σύντροφό του, οι δυο τους, χαλαροί και με διάθεση ρομαντική.

Ακολουθεί αληθινή ιστορία. Ο Νίκος ονειρευόταν να γίνει μάγειρας. Οχι ένας απλός μάγειρας.

Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν η τιμή του ελαιολάδου που κάλπαζε διαρκώς, και μας έκανε να είμαστε πιο φειδωλοί στα αγαπημένα μας λαδερά, στα μαγειρευτά, στις δροσερές σαλάτες, όπου το ελαιόλαδο μέχρι πρόσφατα έρεε άφθονο.

Στην αρχή ήταν χρήσιμο γιατί απέφευγες τις κακοτοπιές. Είχε και πλάκα. Ξεκινούσες να βρεις μια «τρύπα» σε μια όχι και τόσο κεντρική γειτονιά, που είχε διαφημιστεί στις πλατφόρμες αξιολόγησης και στα σόσιαλ μίντια ότι έφτιαχνε κάτι μοναδικό, και μόλις έστριβες στη γωνία έβλεπες μια ουρά 50 ατόμων!