MISE EN PLACE

Ποτέ μην αγοράζετε βιβλίο από τις εικόνες του. Ποτέ μα ποτέ μη δείξετε με το δάχτυλο μία φωτογραφία σ’ ένα βιβλίο μαγειρικής και πείτε «θα φτιάξω αυτό». 

Π​​έρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε πολυτελή ξενοδοχεία αναζητώντας το τέλειο κοκτέιλ μαρτίνι. 

Ηταν το σημείο απ’ όπου οι καλές οικογένειες της Αθήνας ψώνιζαν εκλεκτά προϊόντα, πολλά από τα οποία έρχονταν την εποχή εκείνη για πρώτη φορά στην Ελλάδα. 

«Ε​​​​άν ένα άτομο μπορεί να φάει μόνο δύο γαρίδες, γιατί θα πρέπει να σερβίρονται έξι;» 

​​Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε ένα σούπερ μάρκετ του Λονδίνου ή του Παρισιού.

Α​​πό το βλέμμα του αγάλματος του Κολοκοτρώνη στο κέντρο της πόλης, επί της Σταδίου, ένας υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων τσάπιζε το φρέσκο χώμα. 

Ε​​ίναι ένας θάνατος αργός και βασανιστικός. Πλήττει κυρίως τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Η παγκόσμια Ιστορία, δυστυχώς, έχει πολλές σελίδες αφιερωμένες σε λιμούς που εξόντωσαν εκατομμύρια ανθρώπους. 

Υ​​πάρχει ένα κεφάλαιο με τίτλο «Μίμησις πράξεως σπουδαίας» στον πρώτο Δειπνοσοφιστή (εκδ. Ικαρος) του Χρίστου Ζουράρι όπου ο συγγραφέας, θεωρητικός γαστρονόμος, δικηγόρος κατ’ επάγγελμα και, κυρίως, λάτρης του καλού φαγητού περιγράφει τι συμβαίνει στα ελληνικά «γαλλικά» εστιατόρια. 

Δ​​εν είναι καινούργια τάση. Απλώς συνεχίζεται. 

Ο​​ταν τελείωσε η καταιγίδα, ο Μαρκ Γουάτνι ξύπνησε μισοθαμμένος στην κόκκινη άμμο. Οι συνάδελφοί του αστροναύτες της επανδρωμένης αποστολής της ΝASA που είχε φτάσει στον Αρη, είχαν φύγει άρον άρον για τη Γη αφήνοντάς τον πίσω, καθώς πίστευαν ότι είναι νεκρός.

​​Στην πρώτη σκηνή ένας γεροδεμένος άνδρας πασχίζει να καθαρίσει μια ινδική καρύδα που έχει μαζέψει από τους κοκοφοίνικες του νησιού. 

«Τ​​​​ο όνειρο του σεφ είναι να μπορεί κάθε πρωί να κόβει φρέσκο μαϊντανό από τον κήπο του». Κάθε φράση, όσο κοινότοπη κι αν είναι, αποκτά άλλη βαρύτητα ανάλογα με το ποιος την εκστομίζει.