MISE EN PLACE

​​Η γιαγιά, κάθε φορά που ανέβαινε για βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, περνούσε από το «Αιγαίον». 

​​​​Αχ, κυρία μου, έχουμε κάνει αίτηση για POS και δεν μας έχει φέρει η τράπεζα», μου είπε ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, έχοντας πάρει ένα ύφος, κάτι μεταξύ προσποιητής λύπης και ειρωνείας, σ’ εκείνο το σημείο δηλαδή, κλάσματα του δευτερολέπτου πριν ξεσπάσει σε γέλια. 

Το σκηνικό μπορεί να είναι το εξής: Βρισκόμαστε σε εστιατόριο του κέντρου της πόλης. Βράδυ. 

Γελώντας ασταμάτητα άκουγα την ιστορία της φίλης μου από επίσκεψή της σε –όχι ιδιαίτερα τουριστικό– νησάκι των Κυκλάδων.

Αυτό ακριβώς το θέμα με απασχολεί τον τελευταία καιρό. Μπορώ να πιέσω τον εαυτό μου να κάνει κλασική μαγειρική, τοπική μαγειρική, μοντέρνα μαγειρική, αλλά είμαι σχεδόν ευχαριστημένη μόνο όταν κάνω πάντα το ίδιο πράγμα. 

Ν​​αι, το γνωρίζω. Το φαγητό, εκτός από ανάγκη, είναι μέσο κοινωνικής συναναστροφής. Μια θαυμάσια ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων, για μοίρασμα συναισθημάτων, για καλοπέραση και γέλιο και για πολλά άλλα πολύ ευχάριστα, που ενίοτε, βέβαια, όταν το αλκοόλ τρέξει ανεξέλεγκτο, μπορεί να γίνουν και δυσάρεστα.

Η​​ταν Απρίλιος του 2013 όταν έγινε γνωστή η είδηση για τους δεκάδες αλλοδαπούς εργάτες σε φραουλοχώραφα στη Μανωλάδα, οι οποίοι δέχθηκαν τα πυρά των επιστατών, όταν ζήτησαν να πληρωθούν το ισχνό μεροκάματό τους – τα ρεπορτάζ έκαναν λόγο για αμοιβή 22 ευρώ για επτάωρη εργασία που σκαρφάλωνε στο δωδεκάωρο.

«​Φρουρά, φρουρά, θέλουν πότισμα τα μαρούλια!». Ακούγεται αστείο, αλλά δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, καθώς πλέον η καλλιέργεια του βιολογικού κήπου με φρούτα και λαχανικά στον Λευκό Οίκο –για όσο αυτός υπάρχει ακόμη– γίνεται αποκλειστικά από τη φρουρά του κήπου.

Τ​​ι έβλεπε η Νανά όταν κοιταζόταν στον καθρέφτη; Ποιο σχήμα είχε το σώμα της, το πρόσωπό της; 

Π​​ριν από αρκετά χρόνια, σ’ ένα ταξίδι στο Ισραήλ, στην πόλη Λοντ, δοκίμασα το νοστιμότερο ταμπουλέ που έχω φάει ποτέ. 

Μόλις διάβασα την είδηση, θυμήθηκα την καταπληκτική αργεντίνικη ταινία «Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό» (2011). 

Α​​υτήν την εποχή –αρχές καλοκαιριού– αρχίζω να δέχομαι διάφορα emails από φίλους που ζουν στο εξωτερικό και έχουν προγραμματίσει τις διακοπές τους στην Ελλάδα, σε ένα ή και περισσότερα νησιά και σχεδόν πάντα με ολιγοήμερη στάση στην Αθήνα.