MISE EN PLACE

Στην Αμερική άνοιξε πρόσφατα μια ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα για τις συνταγές. Προφανώς και εκεί, όπως και στην Ελλάδα, φαντάζομαι και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, επικρατεί το «ο κλέψας του κλέψαντος». Συνταγές ελαφρώς πειραγμένες ή και καθόλου –σε περιπτώσεις υπερβολικού θράσους–, παρουσιάζονται ως πρωτότυπο υλικό. Εκατοντάδες βιβλία κυκλοφορούν με […]

Θυμάμαι την παρέα από την Αθήνα που έβαλε στο συρτάρι τα πτυχία, μηχανολογίας, ηλεκτρονικών υπολογιστών, διοίκησης επιχειρήσεων, μάζεψε βαλίτσες και, με ό,τι οικονομίες υπήρχαν στην άκρη, έφτιαξε μια μικρή μονάδα μελισσοκομίας σε χωριό της Ηλείας και μετακόμισε εκεί.

Παρατηρώ προσεκτικά την υπέροχη τοιχογραφία. Δεν τη χορταίνω. Φαντάζομαι τη σκηνή να ζωντανεύει στα μάτια μου. Ενα ορεινό τοπίο κατάφυτο από κρόκους.

Φονικές πλημμύρες στη δυτική Γερμανία, 49,5° Κελσίου στον Καναδά, καύσωνας σε πολλές περιοχές της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Η πρώτη μεγάλη πρόκληση ήταν να καταφέρουν να επιβιώσουν. Επειτα από τόσους μήνες που παρέμειναν κλειστά τα εστιατόρια, δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι την ημέρα της επανεκκίνησης οι ιδιοκτήτες τους θα άνοιγαν την πόρτα και όλα θα ήταν όπως πριν.

Πότε γίναμε όλοι τόσο απαιτητικοί; Οχι ότι είναι κακό να αναζητάει κανείς την καλύτερη ποιότητα, την πρωτοτυπία, την άριστη εξυπηρέτηση, αλλά μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι φεύγουμε για διακοπές σε καινούργιους προορισμούς ή βγαίνουμε για φαγητό, με οπλισμένη τη σκανδάλη, έτοιμοι να στοχεύσουμε προς κάθε παραφωνία, ανορθογραφία ή οτιδήποτε τέλος πάντων δεν ακολουθεί τις δικές μας προδιαγραφές.

Ταιριαστό με την κατάσταση το σουξέ του Πάνου Γαβαλά, «σήκω πάνω, κάτσε κάτω, όλο με διέταζες…», θα μπορούσε να είναι μουσική υπόκρουση στη συζήτηση για τα μπαράκια, τα κλαμπ και τα κέντρα διασκέδασης, όπου μέχρι πριν από λίγες μέρες είχαμε την επιλογή να παραμένουμε όρθιοι με ένα ποτό στο χέρι, αλλά με την αιφνίδια αύξηση των κρουσμάτων αναγκαζόμαστε να προσγειωθούμε ταχύτατα στις καρέκλες – μάλλον βιαστήκαμε να σηκωθούμε.

Κάθε χρόνο οι έρευνες αποκαλύπτουν μια όλο και χειρότερη εικόνα. Οι γιατροί χτυπούν το καμπανάκι και τονίζουν διαρκώς ότι οι διατροφικές συνήθειες των παιδιών πρέπει επειγόντως να αλλάξουν.

Σε ένα ταξίδι στις Βρυξέλλες πριν από μερικά χρόνια, ένας Ελληνας φίλος που τότε ζούσε μόνιμα εκεί, μου είπε «το βράδυ θα πάμε για φαγητό σε ένα ελληνικό εστιατόριο».

Οι άνδρες της φυλής Χάντζα στο βόρειο τμήμα της Τανζανίας περπατούν περίπου 11 χιλιόμετρα τη μέρα, μερικές φορές και περισσότερο, προκειμένου να εντοπίσουν θηράματα τα οποία κυνηγούν με τόξα και βέλη.

Το 1513 ο Ισπανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Αλόνσο ντε Χερέρα έγραφε για την οικονομική πραγματικότητα της εποχής του πως «μια λίμπρα προβατίσιου κρέατος κοστίζει σήμερα όσο άλλοτε κόστιζε ολόκληρο το πρόβατο».

Οι πόλεις άλλαξαν πρόσωπο. Ζωντάνεψαν, απέκτησαν και πάλι χρώμα. Η επαναλειτουργία της εστίασης τις μεταμόρφωσε, τους έδωσε παλμό και αισιοδοξία.