ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Στην Ευρώπη του 17ου αιώνα, ιδίως στη Φλάνδρα και στη Γερμανία, συντελέστηκε μια σιωπηρή επανάσταση. Ο κόσμος της επιστήμης άρχισε να αναδύεται με σταδιακή αυτοπεποίθηση, μελετώντας το φυσικό βασίλειο, τη βιολογία, το σώμα, τον ενιαίο κόσμο των έμβιων όντων.

Η επέτειος των 100 χρόνων από τη γέννηση του Τρούμαν Καπότε (1924-1984) είναι ένα από τα σημαντικά γεγονότα του λογοτεχνικού ημερολογίου. Ο Καπότε ήταν βεβαίως κάτι ευρύτερο ενός λογοτέχνη. Η ίδια η προσωπικότητά του είχε τα συστατικά ενός αστέρα και όλες εκείνες τις ιδιότητες που τον καθιστούσαν ξεχωριστό: θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, σεναριογράφος, μια πολυμορφική περσόνα της Αμερικής.

Η μεγάλη διεθνής συζήτηση για το πώς θα πορευτούν οι πόλεις στο μέλλον αγγίζει ένα από τα πιο προκλητικά ζητήματα των αστικών κέντρων: τις στέγες. Στο Παρίσι, που φημίζεται άλλωστε για τις στέγες του, η συζήτηση αφορά τη δημιουργία πράσινων επιφανειών όπου αυτό είναι δυνατόν για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, αλλά και την καθιέρωση μιας άλλης αισθητικής τοπίου σε πυκνούς ιστούς.

Η εθνική πολιτιστική πολιτική στη Γαλλία συνδέει την οικονομία, τον τουρισμό, την τοπική περηφάνια και την ανθεκτικότητα, σε πρωτοβουλίες επένδυσης που θωρακίζουν τα μνημεία. Παράδειγμα, η μεσαιωνική οχυρωμένη πόλη της Καρκασόν, στην Οξιτανία της νοτιοδυτικής Γαλλίας, που ετησίως δέχεται 700.000 επισκέπτες. Η πόλη έχει μια εξαιρετική μοναδικότητα καθώς είναι περιτοιχισμένη.

Μπροστά σε κάθε γλυπτό σε ένα δημόσιο χώρο ξετυλίγονται ιστορίες… Πόσο μάλλον όταν βρισκόμαστε στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης και το γλυπτό είναι αυτός ο Αγγελος των Νερών, που σαν λοφίο, σαν στέμμα, σαν ανθρωπόμορφη εκδοχή της ομορφιάς και της καλoσύνης, στεφανώνει την Κρήνη της Βηθεσδά.

Οι Βρυξέλλες, ως μία από τις πρωτεύουσες της αρ νουβό, προσφέρεται και γι’ αυτόν τον θεματικό τουρισμό. Το άνοιγμα της ιστορικής οικίας Van Eetvelde στο κοινό, ως χώρου επισκέψιμου, ως αξιοθέατου της πόλης, μας δείχνει την υπεραξία της τέχνης και της αρχιτεκτονικής στην ταυτότητα μιας πόλης.

Η μεγάλη συζήτηση διεθνώς για την επιβίωση της αρχιτεκτονικής παρακαταθήκης του 20ού αιώνα στον 21ο ανανεώνεται διαρκώς με εξαγγελίες νέων παρεμβάσεων σε κτίρια-ορόσημα.

Η ευρωπαϊκή ιστορία με τις δαιδαλώδεις και συναρπαστικές διατομές της και τα υποκεφάλαια της επίσημης ανάγνωσής της, μας οδηγεί συχνά σε αυτές τις γοητευτικές κόγχες που είναι η επιμέρους ιστορία. Πρόσφατα δημοσιεύθηκε η είδηση πως έπειτα από εργασίες αποκατάστασης είναι και πάλι επισκέψιμη η κρύπτη όπου φυλάσσεται η σορός του Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Ο 21ος αιώνας μπορεί να κοιτάει με ανάμεικτα αισθήματα αμηχανίας και νοσταλγίας τις στυλιζαρισμένες φωτογραφίες των κινηματογραφικών αστέρων του Χόλιγουντ που πόζαραν στην παραλία με μαγιό.

Το αναγνωστήριο στο Βρετανικό Μουσείο, ένα αξιοθέατο της βικτωριανής Αγγλίας, είναι και πάλι επισκέψιμο για το γενικό κοινό από την 1η Ιουλίου 2024, έπειτα από μια μακρά περίοδο.

Το μεγάλο και πάντα επίκαιρο ζήτημα στην τέχνη για το πώς αποδίδεται η ανθρώπινη μορφή ισχύει πάντα, προβληματίζει, διχάζει και ενθουσιάζει. Στη Βρετανία, η μεγάλη παράδοση της προσωπογραφίας συνδέεται άμεσα με τη Νάσιοναλ Πόρτρετ Γκάλερι στο Λονδίνο, την Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών, μια εξαιρετική θεσμική κατοχύρωση της μνήμης και της ταυτότητας διά μέσου των αιώνων.

Ξεφυλλίζοντας τα τετράδια της Ιστορίας, φτάνει κανείς στο 1900, που παραδόξως αποκτά επικαιρότητα αυτό το καλοκαίρι. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2024 που θα γίνουν στο Παρίσι μάς οδηγούν σε κάποιους άλλους πρωιμότερους Αγώνες, εκείνους που είχαν ακολουθήσει τους πρώτους Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.