ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Δεν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις το 2015, όταν ο Τζίμης Πανούσης ερμήνευσε στην τηλεόραση το τραγούδι του «Ενας ευαίσθητος ληστής» (ΑΝΤ1, 9.12.2015). Υποψιαζόμαστε ότι θα το χειροκροτούσε, κι ας ήταν ένα μόνο θραύσμα από το άλμπουμ «Μυθολογία» (1966). Ο μέγας δημιουργός εκτιμούσε αφάνταστα τον αντισυμβατικό καλλιτέχνη.

«Να βρεθεί άμεσα μια λύση που να σέβεται τις απόψεις του κ. Γιώργου Χατζιδάκι», σημειώνει η εταιρεία που δια- χειρίζεται το έργο του Μίκη Θεοδωράκη.

Στην Ελλάδα δεν τα πάμε πολύ καλά με την ιδιοκτησία, ιδίως αν είναι των άλλων. Αντί για σεβασμό, μας εμπνέει διάθεση να την πλήξουμε κι έχουμε μάλιστα γίνει και πολύ ευρηματικοί στην ηθική νομιμοποίηση των πληγμάτων: πάνω απ’ όλα τίθεται η «ελευθερία» μας, και η ελευθερία της ελευθερίας μας να καταλαμβάνει τα πάντα.

Η «Κ» θέτει το ερώτημα εάν υπάρχει «χατζιδακικό πνεύμα» σε μια συναυλία.

«Απαγορεύω στο κρατικό ραδιόφωνο να μεταδίδει έργα μου διότι τα μεταδίδει για να τα κακοποιήσει». Δεν θυμάμαι πότε και με ποια αφορμή είχε γίνει αυτή η καθαρά «χατζιδακική» δήλωση. Οφείλω να πω ότι με ενθουσιάζει η βεβαιότητα του δημιουργού ότι οποιαδήποτε μετάδοση έργων του από το κρατικό ραδιόφωνο τα κακοποιούσε εκ προθέσεως. Καυστικό χιούμορ; Υπερβολή; […]

Ο κορυφαίος Έλληνας συνθέτης γεννήθηκε και έζησε στην Ξάνθη έως τα επτά του χρόνια. Μέσα από ένα πλέγμα πρωτοβουλιών, η πόλη επιχειρεί να «ανακτήσει» τη σχέση της μαζί του.

Κόντρα ξέσπασε χθες ανάμεσα στον γιο του Μάνου Χατζιδάκι, Γιώργο, και στους διοργανωτές της επικείμενης παγκόσμιας περιοδείας – αφιερώματος στον σπουδαίο μουσικοσυνθέτη.

Η πρεσβεία της Ελλάδας στην Αυστρία τίμησε τα 100 χρόνια από τη γέννηση του κορυφαίου μουσουργού με μία ανεπανάληπτη μουσική βραδιά που επιμελήθηκε για το κοινό το Ensemble Retro Vienna.

Ηταν μια τελετή που προηγήθηκε της «κανονικής». Ηταν μια τελετή για τα αποκαλυπτήρια μιας πρόσοψης. Ούτε καν ενός μνημείου. Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας δεν λυπήθηκε κόπους και έξοδα και διοργάνωσε ένα μάλλον επικό μουσικοθεατρικό δρώμενο για να σηματοδοτήσει το πέρασμά του σε μια νέα, βιοκλιματική, εποχή.

Για τον ∆ιονύση Σαββόπουλο ειπώθηκαν ήδη πολλά και θα ειπωθούν ακόμα περισσότερα τα επόμενα χρόνια. Εύλογο. Και πρέπον. Μιλάμε, νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, άλλος σιγανά και ταπεινά κι άλλος βουερά, άλλος σαν τάχα αυθεντία κι άλλος με ήρεμη γνώση και γνήσιο σεβασμό, για ένα φαινόμενο. Ενα καλλιτεχνικό φαινόμενο.

Νιώθω αμήχανα για τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου από τα πρώτα καλλιτεχνικά του χρόνια και έως τα τέλη του ’80. Ακουγα συχνά στα ερτζιανά τραγούδια του όπως τη «Θαλασσογραφία», τη «Συννεφούλα», το «Ντιρλαντά», τον «Πολιτευτή», το «Ερχεται βροχή, έρχεται μπόρα», τη «Σημαία από νάιλον».

Ο ένας έφυγε 21 Οκτωβρίου και ο άλλος είχε γεννηθεί 23 Οκτωβρίου του 1925. Οι δύο αυτοί άνθρωποι, όμως, είχαν διασταυρωθεί και υποστηρίξει ο ένας τον άλλον σε δύσκολους και ζοφερούς καιρούς. Και οι δύο έλεγαν πάντα αυτό που πίστευαν, δεν κολάκευαν, δεν άφηναν το ρεύμα να τους παρασύρει· δημιουργούσαν το δικό τους.