ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ως πολίτες της δημοκρατίας των γραμμάτων επιστρέφουμε συχνά σε κάποιες σημαδιακές φράσεις. Το θέμα του τίτλου, «Κι όμως, υπήρξε ποίηση μετά το Αουσβιτς», αναζωπύρωσε τρεις τέτοιες φράσεις, ο αφοριστικός τόνος των οποίων δεν μειώνει τη σημασία τους.

Στο έργο των ποιητών η προσευχή δεν περιορίζεται σε θρησκευτικούς τύπους ή σε καθορισμένες λέξεις. Οι ποιητές στρέφονται εντός τους και συνομιλούν με ό,τι θεωρούν ιερό, γράφοντας ποιήματα άλλοτε παρακλητικά, γεμάτα ικεσία, δέος, ευγνωμοσύνη και άλλοτε γεμάτα αμφιβολία.

Ο κόσμος του βιβλίου καλείται να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει να παράγει πολιτισμό ή θα μετατραπεί σε βιομηχανία εκτυπώσεων της τεχνητής νοημοσύνης.

Ο «Λοιμός» του Αντρέα Φραγκιά (1921-2002) πρωτοεκδόθηκε το 1972 από τον ίδιο, χωρίς όνομα εκδοτικού οίκου. Η δεύτερη έκδοση και όλες οι υπόλοιπες έγιναν από τις εκδόσεις Κέδρος.

Ο Βιντσέντζο Λατρόνικο περιγράφει στην Τελειότητα, το βιβλίο του που συζητήθηκε όσο λίγα φέτος, τις φιλοδοξίες και τις απογοητεύσεις μιας γενιάς που «(αν)ισορροπεί» ανάμεσα στην επανάσταση και στο λαϊφστάιλ του Instagram.

Αθλιοι και αθλιότητα. «Ο Ουγκό χρησιμοποιεί αυτές μόνο τις δύο λέξεις ώστε να παραπέμπουν συνεχώς στον τίτλο του βιβλίου, αφήνοντας στον αναγνώστη το χρέος να βρει ποια ακριβώς έννοια δίνει στη λέξη κάθε φορά και σε ποια ερμηνεία της ανήκει και ο ίδιος!», γράφει στο προλογικό σημείωμα (Α΄ τ., σ. 32) ο Ωρίων Αρκομάνης […]

Στα ράφια των παλιών βιβλιοπωλείων συναντάει κανείς φωνές συχνά λησμονημένες στης ποίησης τις όχθες· και μοιάζει σχεδόν με «ανασκαφή» στίχων που δεν ηχούν μέχρι τις μέρες μας.

Από τον θάνατο έως τον έρωτα, τα θέματα που απασχολούν τη λογοτεχνία απασχολούν τους ανθρώπους από καταβολής κόσμου.

Στον ψηφιακό δημόσιο χώρο, η επιτέλεση της πνευματικότητας παρουσιάζει μια ιδιομορφία.

Ας αρχίσουμε με μια παραδοχή: τα βιβλία είναι καλά πράγματα. Ανοίγουν το μυαλό μας, μας κάνουν να σκεφτόμαστε, προκαλούν συναισθήματα (και μας κάνουν να αφήνουμε κάτω για λίγο το ρημάδι το κινητό).

Η χρυσή εποχή της Πορτογαλίας ζει μέσα στους στίχους του Λουίς ντε Καμόες, στους «Λουσιάδες».

Ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Τάκης Σπετσιώτης ξεδιπλώνει στην κάμερα της «Κ» τον Ταχτσή που γνώρισε και μελέτησε και τη σημασία που είχε η ίδια η Αθήνα στον κόσμο του συγγραφέα.