ΛΟΑΤΚΙ

Κολυμπάμε, ναυαγοί, μέσα σε μια πελώρια ξινισμένη ρώσικη σαλάτα. l Παλεύουμε σε μια παχύρρευστη, τοξική θάλασσα που απειλεί να μας καταπιεί: l αγανακτισμένα τρακτέρ υστερίζουν στα ραδιοτηλεκάναλα και κλείνουν «συμβολικά» επί ώρες εθνικούς δρόμους·

Βρισκόμαστε σε μια στιγμή όπου οφείλουμε να αξιολογήσουμε τις κατακτήσεις των 50 χρόνων της Μεταπολίτευσης, να εκτιμήσουμε τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας απέναντι στις προκλήσεις της εποχής, να σκεφτούμε πού θέλουμε να πάμε. Αφορμή αυτών των σκέψεων είναι η υπερψήφιση του νομοσχεδίου για την ισότητα στον πολιτικό γάμο […]

Οταν χάραζα τις παρακάτω σκέψεις βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη η διεξοδική συζήτηση για το σχέδιο νόμου του πολιτικού γάμου των ατόμων του ιδίου φύλου μέσα στον «ναό της Δημοκρατίας», στη Βουλή των Ελλήνων. Αισθάνθηκα και αισθάνομαι βαθύ προβληματισμό. Είναι άραγε από σήμερα η χώρα μας πιο δημοκρατική;

Ως ένα από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. που αναγνώρισε τους γάμους ομοφύλων, η Ελλάδα στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα ισονομίας και αλληλεγγύης.

«Ο Δήμος Νέας Σμύρνης θα υποδεχτεί την εκφρασμένη και δημοσιευμένη βούληση των συνδημοτών μας να τελέσουν τον γάμο τους»

Σε γιορτή για την ψήφιση του νομοσχεδίου που αφορά στην ισότητα στον γάμο θα βρεθεί απόψε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης. 

Η πρέσβειρα της Ολλανδίας στην Αθήνα μιλά στην «Κ» για το πώς η χώρα της πρωτοστάτησε στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Από το «Six Feet Under» μέχρι το «The Last of Us», η «Κ» χαρτογραφεί τις αμερικανικές σειρές που έκαναν ορατή τη ΛΟΑΤΚΙ οικογένεια.

Είναι δισεκατομμυριούχος. Επτά στους δέκα Αμερικανούς δηλώνουν θαυμαστές της. Οι Ρεπουμπλικανοί της επιτίθενται για να εξουδετερώσουν την εκλογική επιρροή της.

Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Τα δύο αυτά αποφθέγματα της λαϊκής σοφίας μού ήρθαν στον νου όταν έμαθα ότι ο κ. Νατσιός, μέλος της Βουλής των Ελλήνων, κατέθεσε ερώτηση προς την υπουργό Πολιτισμού. Δεν αφορά την υπόθεση των γλυπτών ούτε την ανάπλαση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Η πολιτική ρυθμίζει τη λειτουργία του κοινού βίου χάριν της «ευδαιμονίας» των πολιτών. Δημιουργώντας θεσμούς, η πολιτική θέτει όρια και παρέχει δυνατότητες. Οι νόμοι, σε μια αυτοκυβερνώμενη οντότητα, αντανακλούν βαθύτερες ανθρωπολογικές αντιλήψεις. Πώς αυτοκατανοούμαστε; Πώς θέλουμε να ζούμε;

Είναι γνωστές οι κινητοποιήσεις και ταραχές της δεκαετίας του 1960, ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια, που σημάδεψαν μια εποχή, μια γενιά. Hταν η εποχή του «Απαγορεύεται το Απαγορεύεται», των διαδηλώσεων, των εναλλακτικών κοινοτήτων. Μια πολιτιστική επανάσταση που ταυτίστηκε με τις ατομικές ελευθερίες, τη συμμετοχή στα κοινά […]