ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Βήματα ελέγχου της στεγαστικής κρίσης έχουν γίνει, αλλά είναι δύσκολο να αποδώσουν άμεσα. Οι περισσότεροι ανεξάρτητοι παρατηρητές της αγοράς ομονοούν ότι απαιτούνται δραστικότερες παρεμβάσεις, αν εννοούμε να αναχαιτίσουμε ένα πρόβλημα που εξελίσσεται σε κοινωνική μάστιγα. Η φαρέτρα των πιθανών μέτρων είναι καταγεγραμμένη. Μένει να βρεθεί το μείγμα που θα αποδώσει καλύτερα στην ελληνική πραγματικότητα.

Η κρίση με τους αγρότες βαίνει προς εκτόνωση. Εκείνοι θα επιστρέψουν στα χωράφια και τα κοπάδια τους. Το πολιτικό σύστημα δεν πρέπει να τους ξεχάσει. Ο πρωτογενής τομέας έχει δομικά προβλήματα. Αν αφεθούν, λίγο πριν από τα επόμενα Χριστούγεννα, τα τρακτέρ θα είναι πάλι στους δρόμους. Ας είναι η φετινή έξαρση αφορμή για μια επανεκκίνηση. […]

Τα στεγανά που κρατούσαν καθηλωμένα τα πανεπιστήμια άντεξαν πολύ. Παρωχημένες νοοτροπίες δεν επέτρεπαν στα ιδρύματα να κάνουν τα αυτονόητα. Το επιχειρούμενο άνοιγμα, με ξενόγλωσσα τμήματα που θα προσελκύσουν ξένους φοιτητές, είναι ένα βήμα προς την αναγκαία εξωστρέφεια. Οποιος ενδιαφέρεται για την ανώτατη δημόσια εκπαίδευση πρέπει να το στηρίξει στην πράξη.

Το εγχείρημα της εκκαθάρισης των φοιτητικών καταλόγων από τους ανενεργούς φοιτητές είναι μια σχεδόν αθόρυβη μεταρρύθμιση, που μπορεί να απελευθερώσει τα πανεπιστήμια από μεγάλο γραφειοκρατικό βάρος και να αναβαθμίσει επί της ουσίας το εκπαιδευτικό έργο τους. Η μετάβαση, όμως, πρέπει να γίνει με προσοχή και επιείκεια, χωρίς διοικητικά λάθη και αδικίες.

Οι συνεχείς ρυθμίσεις «τακτοποίησης» αυθαίρετων οικοδομών αποτελούν παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία. Η πρακτική αυτή δημιουργεί ανασφάλεια δικαίου, υποσκάπτοντας το κύρος των κανόνων που θεσπίζει η πολιτεία. Φαίνεται όμως ότι προκαλεί επιπλέον φόρτο στα δικαστήρια, ακόμη και για διαφορές μεταξύ ιδιωτών, που πλήττονται από τις πολεοδομικές αυθαιρεσίες. Είναι καιρός να μπει ένα τέλος.

Μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες της χώρας είναι η ΔΕΚΟποίηση ζωτικών τομέων του κράτους. Ο συνδυασμός έλλειψης αξιολόγησης, πολιτικής ατολμίας, κακοδιαχείρισης και υπέρμετρου ρόλου των συνδικαλιστών καταλήγει σε κάποιο φιάσκο, αν όχι σε τραγωδίες.

Ο πλουραλισμός στο κομματικό σύστημα είναι κατ’ αρχήν καλοδεχούμενος: Οσο περισσότερες δημοκρατικές επιλογές στο παραβάν, τόσο το καλύτερο. Αρκεί βεβαίως να πρόκειται για κόμματα με προτάσεις, επί των οποίων μπορούν να κρίνουν και να συγκρίνουν οι πολίτες. Και όχι για σημαίες διαμαρτυρίας μιας χρήσεως. Πλουραλισμός στον μηδενισμό δεν χρειάζεται.

Από την υπόθεση με το καλώδιο του ΔΕΔΔΗΕ στον Πόρο επιβεβαιώνεται ότι ο Διαχειριστής του δικτύου ηλεκτροδότησης λειτουργεί ακόμη με γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του Δημοσίου του προηγούμενου αιώνα. Απαιτείται εκσυγχρονισμός και γρήγορα, προκειμένου να αποκτήσει ο μηχανισμός αντανακλαστικά και να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες, αντί να βρίσκεται μονίμως σε θέση απολογουμένου για αβελτηρίες και ατυχήματα.

Η κινητοποίηση των αγροτών θα μπορούσε να θεωρηθεί, από τη σκοπιά των αιτημάτων του κλάδου, επιτυχημένη. Εχουν εξασφαλίσει σημαντικές παροχές και ελαφρύνσεις. Αυτό θα αρκούσε τουλάχιστον για να προσέλθουν στον διάλογο, χωρίς προσχήματα. Αντ’ αυτού σκληραίνουν τη στάση τους, επιδεινώνοντας το ήδη βαρύ κόστος για την κοινωνία. Καλούνται τώρα εκείνοι να βρουν τη διέξοδο από […]

Το «καμπανάκι» έχει ηχήσει δυνατά και όχι μόνο μία φορά: Το σύστημα διεύθυνσης και ελέγχου των αερομεταφορών δεν είναι σύγχρονων προδιαγραφών. Δεν είναι μόνο θέμα ασφαλείας, αλλά και κύρους της χώρας, που συνδέεται και με αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ο εκσυγχρονισμός της σχετικής υποδομής πρέπει να αποτελέσει επείγουσα εθνική προτεραιότητα.

Το θέμα της στέγασης θα είναι ένα οξύ πρόβλημα και το 2026. Κι αυτό γιατί τη μεγαλύτερη ανησυχία στην Ευρώπη για την εξεύρεση κατοικίας την έχουν οι ελληνικές οικογένειες, όπως δείχνει και το σημερινό ρεπορτάζ της «Κ».

Επειτα από δύο εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, μία από τις παθογένειες των ελληνικών πανεπιστημίων, η συντήρηση των «αιωνίων» φοιτητών, λύνεται. Κάτι που ήταν αυτονόητο σε κάθε εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο που σέβεται τον εαυτό του, εδώ χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια για να συμβεί. Εστω και έτσι, δεν παύει να είναι ένα βήμα μπροστά.