ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Ενδιαφέρουσα και επιτυχημένη υπήρξε η συναυλία που πραγματοποίησε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» στις 8 Νοεμβρίου. Στο πρώτο μέρος, ο βιολονίστας Ανδρέας Παπανικολάου ερμήνευσε το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα του Μπρίτεν, έργο που ακούγεται αρκετά σπάνια.

Το δημοφιλές Τριπλό Κοντσέρτο του Μπετόβεν και εισαγωγές από όπερες του Βάγκνερ περιελάμβανε το πρόγραμμα της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ κατά τη συναυλία της στις 31 Οκτωβρίου στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης».

Eπιτυχημένο ήταν το ρεσιτάλ με τραγούδια που πραγματοποίησε ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός συνοδευόμενος από τη Νεφέλη Μούσουρα στο πιάνο, στις 29 Οκτωβρίου, στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Μαζί απέδωσαν συνθέσεις των Σούμπερτ, Μπραμς, Ιμπέρ, Ραβέλ και Χατζιδάκι.

Δύο σονάτες για βιολί και πιάνο του Μπετόβεν, μαζί με ακόμη μία για τα ίδια όργανα του Μπραμς, παρουσίασαν στις 17 Οκτωβρίου η βιολονίστρια Δανάη Παπαματθαίου-Μάτσκε μαζί με τον πιανίστα Γιώργο Εμμανουήλ Λαζαρίδη στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος». Το συγκεκριμένο ρεπερτόριο φάνηκε ότι ταιριάζει στους δύο μουσικούς.

Την Πέμπτη Συμφωνία του Γκούσταφ Μάλερ όπως επίσης τη σύνθεση «Πασακάλια – Μουσική για ορχήστρα ΙΧ» του Τζέι Σβαρτς (γενν. 1965) διηύθυνε ο Θεόδωρος Κουρεντζής με την ορχήστρα του Utopia κατά την εμφάνισή του στις 2 Νοεμβρίου στην Αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης».

Το Κοντσέρτο για βιόλα και ορχήστρα του Δημήτρη Δραγατάκη ήταν το κεντρικό έργο στη συναυλία που πραγματοποίησε η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών υπό τον Βύρωνα Φιδετζή στις 15 Οκτωβρίου στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης». Σολίστ ήταν ο Αντώνης Μανιάς.

Δυναμικά ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου τη νέα του καλλιτεχνική περίοδο το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με μια «μεγάλη ορχήστρα», τη Βασιλική Φιλαρμονική του Λονδίνου, υπό τον Βασίλι Πετρένκο και με σολίστ τον Νοτιοκορεάτη Γιούντσαν Λιμ.

Την όπερα «Φιντέλιο» του Μπετόβεν επέλεξε ο Δήμος Αθηναίων προκειμένου στις 12 Οκτωβρίου στο θέατρο Ολύμπια να γιορτάσει τα 80 χρόνια από το τέλος της γερμανικής Κατοχής και τα 50 από τη Μεταπολίτευση.

Η όπερα είναι θέατρο μέσω της μουσικής, όχι απλώς παραγωγή ωραίων ήχων. Οταν οι ερμηνευτές μπορούν μέσα από το τραγούδι τους να μεταδώσουν στο κοινό την ψυχολογία και τα συναισθήματα των χαρακτήρων που αποδίδουν, τότε δεν απαιτούνται σκηνικά και κοστούμια.

Είναι αρκετοί οι λόγοι που οι φθινοπωρινές «Νύχτες κλασικής μουσικής» της Γενναδείου αποτελούν σημείο αναφοράς στην αθηναϊκή μουσική ζωή.

Είναι αλήθεια ότι λόγω της εξαιρετικά προβεβλημένης βιεννέζικης Πρωτοχρονιάτικης συναυλίας οι Αυστριακοί μονοπωλούν την ελαφρά κλασική μουσική. Oχι πως η οικογένεια Στράους δεν το αξίζει ή δεν αποτελεί πράγματι ένα σημαντικό κεφάλαιο στον χώρο αυτό, έχοντας συνθέσει εκατοντάδες βαλς, πόλκες, μαζούρκες, γκαλόπ και άλλες μορφές χορευτικής μουσικής. Oμως δεν είναι η μόνη.

Η «Μποέμ», η «Τόσκα», η «Μαντάμα Μπατερφλάι» συγκινούν μέχρι σήμερα. Ισως όχι μόνον επειδή η πλοκή τους αφορά «καθημερινούς» ανθρώπους με «καθημερινά» συναισθήματα. Μάλλον, κυρίως, επειδή αυτά εκφράζονται μέσα από μελωδική μουσική, γεμάτη άμεσο και πληθωρικό συναίσθημα που συνεγείρει και συγκινεί.