ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Οταν μπορείς να έχεις «χίλια τραγούδια στην τσέπη σου», η απόκτηση ενός άλμπουμ για τους περισσότερους καθίσταται περιττή, αν όχι «γραφικότητα». Και η μουσική βιομηχανία… προσαρμόστηκε γρήγορα.

Στην εκπαιδευτική καλλιέργεια της εικαστικής κουλτούρας αποδίδεται ένα κοινό τριαντάρηδων και σαραντάρηδων που, με τα μωρά τους στο καρότσι ή κρατώντας ένα παιδικό χεράκι, γεμίζουν αίθουσες μουσείων και γκαλερί.

Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα άλλαξαν πολλά στον χώρο της κλασικής μουσικής και της όπερας.

Η ίδρυσή τους προσέφερε νέο αέρα στον καλλιτεχνικό διάλογο με το εξωτερικό, αλλά και στην πόλη.

Το ελληνικό κοινό έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο της Γαλλίδας εικαστικού που άφησε ένα ιδιαίτερο στίγμα στον 20ό αιώνα.

Ο πολυπράγμων καλλιτέχνης μάς διηγήθηκε πώς κάποτε έφτιαξε μια μπάντα για να εντυπωσιάσει ένα κορίτσι, εξηγεί ποιο είναι το πρόβλημά του με τους ψυχολόγους και ονειρεύεται, λέει, να γίνει λίγο πιο ζεν.

Ρίχνοντας φως στα υπόγεια καλλιτεχνικά ρεύματα πίσω από το κιτς της επταετίας.

Δεν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις το 2015, όταν ο Τζίμης Πανούσης ερμήνευσε στην τηλεόραση το τραγούδι του «Ενας ευαίσθητος ληστής» (ΑΝΤ1, 9.12.2015). Υποψιαζόμαστε ότι θα το χειροκροτούσε, κι ας ήταν ένα μόνο θραύσμα από το άλμπουμ «Μυθολογία» (1966). Ο μέγας δημιουργός εκτιμούσε αφάνταστα τον αντισυμβατικό καλλιτέχνη.

Η τελευταία πράξη ενός μεγάλου καλλιτέχνη είναι ο θάνατός του: μας καλεί να αποτιμήσουμε στοχαστικά πώς το έργο του εισήλθε στη ζωή μας.

Από τα φωτιστικά και τα κεραμικά έπιπλα και αντικείμενα μέχρι το ύφασμα και τις μεταλλικές κατασκευές, μια νέα γενιά επαναπροσδιορίζει τη σχέση ανάμεσα στην ύλη, τη μνήμη και τη μορφή.

Η διάσημη καλλιτέχνις, που δημιουργεί οπτικές αφηγήσεις με όχημα το φαγητό, ήρθε στη χώρα μας για ένα πρότζεκτ 72 ωρών: ετοίμασε μια φασολάδα για το κοινό στην γκαλερί ARCH. Δοκιμάσαμε, τη γνωρίσαμε και συζητήσαμε μαζί της.

Ο ρόλος της ελληνικής φύσης στη διαδρομή της και τα μεγάλα «site-specific» έργα σε πόλεις των ΗΠΑ.