ΓΟΝΕΑΣ

Ολοένα και περισσότερα ενήλικα τέκνα παίρνουν την απόφαση να «κόψουν τον λώρο» της επικοινωνίας με τους γονείς. Είναι χειραφέτηση; Ή ακόμη ένα τραύμα; Οι μαρτυρίες και οι απόψεις των ειδικών.

Ερευνες σχετικά με τη γονική προτίμηση υπογραμμίζουν τις ψυχολογικές συνέπειες των παραγκωνισμένων παιδιών.

Δεν είχαν ξανασυναντηθεί οι δρόμοι μας κι ας ζούμε στην ίδια γειτονιά ποιος ξέρει εδώ και πόσο καιρό. Ωραία τα προάστια, αλλά το ‘χουν αυτό. Μπαίνεις στο αμάξι κάθε πρωί, κάνεις ένα μακροβούτι και αναδύεσαι στο Φάληρο, στην Ομόνοια, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, κάνεις τη ζωή σου επιστρέφοντας με τον ίδιο τρόπο το βράδυ.

Προβλήθηκε προ ημερών στην τηλεόραση και ήδη έχει κάνει τον γύρο του ∆ιαδικτύου: μια νέα γυναίκα, δεν θα τη χαρακτήριζα εύκολα μητέρα, κρατάει στην αγκαλιά της ένα παιδάκι μικρότερο των πέντε ετών και καπνίζει μαζί του, εναλλάξ, το ηλεκτρονικό της τσιγάρο, ενώ βαδίζει αγέρωχα στον κλειστό χώρο του σταθμού του μετρό στο Μοναστηράκι.

Ερευνες δείχνουν ότι περίπου ένας στους τρεις νέους εγκαταλείπει τον αθλητισμό, ακόμη και σε περιπτώσεις με προοπτικές – Τι «οδηγεί» τις τάσεις φυγής των εφήβων σήμερα; Είναι, όπως κάποιοι της καταλογίζουν, η γενιά που τα παρατάει εύκολα ή μήπως είναι η γενιά που δεν έχει καν μάθει τι σημαίνει τεμπελιά;

Ο θετικός απολογισμός, αλλά και τα γκρίζα σημεία – Οι αλλαγές που έφερε ο νόμος για τη συνεπιμέλεια από τον Μάιο του 2021 υπήρξαν τεκτονικές, λένε στην «Κ» δικηγόροι και ψυχολόγοι.

Η υιοθεσία θα αργήσει, είπε στην Πωλίνα η κοινωνική λειτουργός. Της πρότεινε να γίνει ανάδοχη μητέρα ενός από τα παιδιά που είναι σε ίδρυμα. Και της άλλαξε τη ζωή.

Γονείς εφήβων μάς μιλούν για τα δικά τους σαββατόβραδα, την αγωνία για τα πρώτα ξενύχτια των παιδιών τους, την αναμονή πάνω από το τηλέφωνο, τα όρια των απαγορεύσεων, τον φόβο του αλκοόλ και της κακής παρέας, το πώς καταλήγουν να γίνονται συγχρόνως ντετέκτιβ, ταξιτζήδες και ψυχολόγοι.

Μη ρωτάτε πώς, μη ρωτάτε γιατί, αλλά είδα ξανά τις προάλλες το «Ε.Τ. ο Εξωγήινος» (1982) του Σπίλμπεργκ. Θέλαμε να δείξουμε στον μικρό μια σκηνή της ταινίας και μας παρέσυρε με την τρυφερότητα και το χιούμορ της.

Το φαγητό περιορίζεται. Ο κόσμος ολόκληρος περιστρέφεται γύρω από τα κιλά και την εικόνα. Τα δόντια χαλάνε, τα μαλλιά πέφτουν, έπειτα έρχονται πονοκέφαλοι, αμνησία, ζαλάδες, τριχόπτωση και τέλος οργανική ανεπάρκεια. Οταν ένα κορίτσι σταματάει να τρώει, φταίει άραγε και η μαμά; Και πώς μπορεί η οικογένεια να διαχειριστεί την κρίση; Η «Κ» συνομίλησε με ειδικούς, μαμάδες και κόρες για να καταγράψει ένα οικογενειακό ημερολόγιο γύρω από τις διατροφικές διαταραχές που μαστίζουν τα νέα κορίτσια και αγόρια, απειλώντας ακόμη και τη ζωή τους.

Είχε κυκλοφορήσει προ καιρού ένα βιντεάκι στο Instagram στο οποίο ρωτούσαν νέους άνδρες στην Ελλάδα εάν τους έχει πει ποτέ «σ’ αγαπώ» ο πατέρας τους. Κάποιοι δεν είχε χρειαστεί να το σκεφτούν: «Οχι». Στο πρόσωπό τους σχηματιζόταν αυτομάτως και ένα μειδίαμα: «It is what it is».

Γονείς που μοιράζουν τον χρόνο τους ανάμεσα σε διαδρομές, αναμονές και εξωσχολικές δραστηριότητες μιλούν στην «Κ» γι’ αυτό το «δεύτερο οκτάωρο», που δεν πληρώνεται, αλλά κοστίζει σε χρόνο, χρήμα και ενέργεια.