ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πέρασα τις τελευταίες ημέρες του χρόνου στα βουνά της Ηπείρου – το ξέρω ότι δεν σας ενδιαφέρει, αλλά μου έκανε καλό. Εκανα αποτοξίνωση από την τεχνολογία και από την ειδησεογραφία. Eπέστρεψα πίσω από τον υπολογιστή μου και άρχισα να ξεδιαλέγω θέματα για να σας γράψω.

Η αυγή του 2026 χαρτογραφεί τη βίαιη ενηλικίωση της διεθνούς κοινότητας σε μια νέα εποχή «εθνικιστικού ρεαλισμού».

Τα διλήμματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε μια «απειλητικά υπερκινητική» συγκυρία.

Ας είναι η νέα χρονιά έτος της σωφροσύνης και όχι των μεγαλόσχημων στρατηγικών σχεδιασμών, τουλάχιστον στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, όπου η εκάστοτε κυβέρνηση δεν έχει να αντιμετωπίσει κομματικούς αντιπάλους της στη Βουλή ή διαμαρτυρόμενους πολίτες, αλλά συγκροτημένα κράτη με ίδιες επιδιώξεις, εμμονές, ευγενείς ή δόλιες φιλοδοξίες.

Αν στην Ευρώπη υπήρχε οποιαδήποτε αμφιβολία για το εύρος των προκλήσεων που αντιμετωπίζει, αυτή θα έπρεπε ήδη να έχει διαλυθεί από τις τελευταίες ημέρες του 2025.

Το 2026 μπαίνει σε λίγες ώρες σέρνοντας τη δυσοίωνη και διόλου ενθαρρυντική για το μέλλον κληρονομιά του 2025. Στο διεθνές πεδίο φαίνεται ότι τείνει να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον αναρχίας, με την Ουάσιγκτον να αποτελεί τον κύριο μοχλό πίεσης προς την κατεύθυνση της αποσυναρμολόγησης του μεταπολεμικού διεθνούς συστήματος. Αρκεί να παρατηρήσει κάποιος πώς εκφράζεται η αμερικανική […]

Η τριμερής σύνοδος Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ που φιλοξενήθηκε στην Ιερουσαλήμ στις 22 Δεκεμβρίου δεν κατέληξε με την τυπική λιτανεία διπλωματικών αβροτήτων που συνήθως ακολουθούν τέτοιες συναντήσεις, ιδίως όταν το συγκεκριμένο σχήμα γεωπολιτικής συνεννόησης βρίσκεται πλέον στο 15ο έτος λειτουργίας του.

Για περισσότερο διάστημα από επτά δεκαετίες, η Ευρωπαϊκή Ενωση θεωρήθηκε το πιο φιλόδοξο πολιτικό εγχείρημα στον σύγχρονο κόσμο: μια ένωση βασισμένη στο κράτος δικαίου, στην ειρηνική συνεργασία λαών με συγκρουσιακό παρελθόν και στην πεποίθηση ότι η κοινή ευημερία αποτρέπει μελλοντικές συγκρούσεις.

Γίναμε για λίγο μια πολιτικά βαρετή χώρα μέσα σε έναν ωκεανό γενικευμένης παλαβωμάρας και μας φαίνεται παράξενο. Είναι άλλωστε μία από τις σπάνιες φορές που το «ελληνικό παράδοξο» λειτουργεί αντίστροφα σε σχέση με την υπόλοιπη Δύση. Αναρωτιούνται κάποιοι, «μα ποιος ψηφίζει τη Ζωή;», ή «μα είναι δυνατόν να πάει τόσο ψηλά η Καρυστιανού;».

Ας υποθέσουμε, ή ας ευχηθούμε, ότι οι σημερινές συνομιλίες ανάμεσα στην Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτε θα έχουν αίσιο τέλος. Ας υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα δεχθεί να αποχωρήσει από τις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί ότι θα τις κατελάμβανε αν συνεχιστεί ο πόλεμος.

Η τριμερής συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της περασμένης εβδομάδος στην Ιερουσαλήμ, είχε όλα τα στοιχεία μεσανατολικής ιδιαιτερότητος.

Οπως ο Γκρέγκορ Σάμσα ξύπνησε ένα πρωί για να ανακαλύψει ότι είχε μεταμορφωθεί σε ένα γιγάντιο έντομο, έτσι και μέσα στο 2025 ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι η Αμερική είχε μεταβληθεί –σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη– από φιλελεύθερη δημοκρατία σε υπόδειγμα ανελεύθερου λαϊκισμού.