ΦAΛHPEYΣ

Το κυριακάτικο σημείωμα, λόγω της μεγαλύτερης κυκλοφορίας του φύλλου, οφείλει να είναι κάπως πιο je ne sais quoi εν σχέσει με το καθημερινό.

Παρακολούθησα με γνήσιο ενδιαφέρον τις ερμηνείες και τις αναλύσεις περί τον κροκόδειλο του Ρεθύμνου, με λύπη μου όμως δεν είδα να αναφέρεται από κανέναν ο Κροκόδειλος Κλαδάς (1425-1490).

Επανέρχομαι σε ένα θέμα που έθιξα χθες εν παρόδω, διότι διαθέτει το απαραίτητο αβυσσαλέο βάθος, ώστε να απαντάται συχνά εκεί, στη φυσική του κατάσταση (δηλαδή σε χαύνωση), ο υπαρκτός Ελληνισμός.

Ποιος είπε ότι οι γονείς των κατηγορουμένων ή ακόμη και των καταδικασμένων για τους «Πυρήνες της Φωτιάς» δεν έχουν το δικαίωμα να παρακολουθήσουν μια συνεδρίαση της Βουλής και ιδίως όταν αυτή αφορά την ίδρυση φυλακών υψίστης ασφαλείας;

Το πλήρωμα του χρόνου δείχνει ότι εκείνος ο πρόεδρος της Ν.Δ. που στήριξε αφειδώς τον Αλέξη Τσίπρα στα πρώτα του ηγετικά βήματα (προσφέροντας media training και άλλα τινά…) έβλεπε μακριά.

Χρόνια πολλά! Οχι σε όλους, μόνον σε όσους αγαπούν την ελευθερία. Διότι σήμερα είναι 4η Ιουλίου.

Σαν το καραγκιοζάκι (το jack-in-the-box στα αγγλικά) που τινάζεται με ένα ελατήριο μόλις ανοίξεις το κουτί, έτσι και η ελάχιστη απόσταση που χωρίζει το τραγικό από το γελοίο πετάγεται μπροστά σου από εκεί που δεν το περιμένεις και σε ξαφνιάζει.

Ο μαρκήσιος του Σόλσμπερι (πρωθυπουργός της Βρετανίας τον 19ο αιώνα), εκτός από σημαντικότερος αρχηγός των Βρετανών Συντηρητικών στην ιστορία του κόμματος, υπήρξε και πολυγραφότατος δημοσιογράφος.

Ο​​ταν μια ωραία πρωία εμφανίσθηκε ―σχεδόν από το πουθενά― το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη με το σακίδιό του, ο πολιτικός χώρος στον οποίο διεκδικούσε μια θέση, δηλαδή ο χώρος από το κέντρο ώς τη δημοκρατική αριστερά…

Θ​​έμα πρώτο. Για όσους βαριούνται τα μυθιστορήματα και προτιμούν την Ιστορία, συνιστώ για φέτος το καλοκαίρι το βιβλίο του Νόρμαν Ντέιβις «Εξαφανισμένα βασίλεια: η ιστορία της μισοξεχασμένης Ευρώπης».

​​Θα μπορούσε η λαϊκή Δεξιά να ακολουθήσει την οδό του «θατσερισμού»; Το ενδιαφέρον ερώτημα έθεσε ο Νίκος Μαραντζίδης σε άρθρο του την περασμένη Κυριακή στην «Καθημερινή», περιγράφοντας το μετέωρο βήμα της λαϊκής Δεξιάς μεταξύ «θατσερισμού» και Ακροδεξιάς – και εγώ, ως δεδηλωμένος θατσερικός, τσίμπησα αμέσως.

Μ​​α τι ωραία που το είπε ο νέος υπουργός Οικονομικών, μετά το Ecofin! «Ολοι καταλαβαίνουν», δήλωσε, «ότι δεν υπάρχει πια δωρεάν γεύμα»· και ημάς τους Θατσεριστάς πολύ μας συνεκίνησε (εξ ου η περιστασιακή υποτροπή στην καθαρεύουσα…), διότι ενεθυμήθημεν το υπέροχο εκείνο «there’s no free lunch» της αειμνήστου βαρόνης, από τον θάνατο της οποίας συνεπληρώθη ένας χρόνος στις 8 Απριλίου.