ΦAΛHPEYΣ

Παρά το (κατ’ εμέ τουλάχιστον, ανεξήγητο) ενδιαφέρον των δημοσιογράφων για το μενού σε ένα πολιτικό γεύμα, τίποτε δεν μάθαμε για το τι έφαγαν ο νυν και ο τέως αρχηγός της Ν.Δ. στο περίφημο γεύμα τους στον «Μύλο» του Χίλτον.

Σήμερα, αναλαμβάνω ταπεινά τον ρόλο του αγγελιαφόρου. Επειδή θεωρώ πολύ πιθανό να μην έχετε πρόσβαση στον «θαυμαστό νέο κόσμο» των social media, θεωρώ υποχρέωσή μου να σας μεταφέρω…

Σ​​υμβαίνει συχνά: αναζητώντας την απάντηση σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα, βρίσκεις την απάντηση σε ένα άλλο ερώτημα εντελώς διαφορετικό. Το δικό μου αρχικό ερώτημα, ήταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ) διαθέτει ηγέτη.

Π​​έρασα κάτι αλησμόνητες ώρες προχθές το βράδυ, διαβάζοντας και τις 78 σελίδες του πορίσματος του ΑΣΕΠ για την περίπτωση των παράνομων μονιμοποιήσεων στον Δήμο Δραπετσώνας.

Η περίπτωση του νέου πρύτανη του Καποδιστριακού Θεόδωρου Φορτσάκη αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πόσο αληθές είναι το χιλιοειπωμένο ότι δεν μας λείπουν οι νόμοι αλλά η διάθεση να τους εφαρμόσουμε.

Ας μην είμαστε υπερβολικοί στις απαιτήσεις μας. Ποτέ δεν είναι βέβαιο ότι θα πετύχεις τον στόχο με την πρώτη· συχνά χρειάζεται και μία δεύτερη προσπάθεια.

Ελπίζω να μη σας ενοχλεί η επιλογή του όρου «Μελίνεια» στον τίτλο ― πάντως, τον επιβάλλει η ακρίβεια του λόγου. Διότι άλλο πράγμα είναι τα «Ελγίνεια», αυτά που απέσπασε από τον Παρθενώνα ο Ελγιν…

Η κρατούσα την περίοδο αυτή τάση, στο ευγενές σπορ της πρόβλεψης του πολιτικού μέλλοντος, είναι αυτή που θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ «να έρχεται».

​Ενα από τα πράγματα που δυσκολεύομαι να καταλάβω, μέσα σε αυτό το σύμπαν του Υπαρκτού Ελληνισμού όπου με έταξε η μοίρα, είναι γιατί μια καλή υποψηφιότητα για μία σπουδαία θέση πρέπει σώνει και καλά να καίγεται, εφόσον πέφτει νωρίς στο τραπέζι της συζήτησης.

Η Ραχήλ Μακρή σε συνέντευξη της στο γυναικείο περιοδικό (υποθέτω της Κοζάνης και των γύρω νομών…) «Full Life»: «Ημουν αγοροκόριτσο. Κάποια μέρα άκουσα τον πατέρα μου να λέει στη μητέρα μου: "Αυτό το παιδί είναι σαν να μεγαλώνουμε 12 αγόρια μαζί".

Ηταν μια πρόσφατη «συζήτηση» στην τηλεόραση αυτή στην οποία άκουσα τον Πάνο Σκουρλέτη να μονολογεί φωναχτά: «Τρομοκράτες είναι! Γιατί τι είναι;».

Στο βάθος έπαιζε η τηλεόραση, χωρίς να της δίνει σημασία κανείς στο σπίτι ― την είχαμε ανοίξει περιμένοντας τις ειδήσεις. Την προσοχή μου όμως τράβηξε ο ήχος μιας διαφήμισης.