ΦAΛHPEYΣ

Οι απαισιόδοξοι -δηλαδή, οι ρεαλιστές- προβλέπουν ότι η κυβέρνηση θα κλονισθεί σοβαρά μόλις τα μέτρα που θα περάσει γίνουν αισθητά στον κόσμο.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα συνελήφθησαν ―κανονικά, από την Αστυνομία― οι ελεγκτές του υπουργείου Οικονομικών, επειδή έπιασαν σε ένα πανηγύρι αδήλωτη ταμειακή μηχανή.

Π​​ολλά χρόνια τώρα, παρακολουθώ την παραγωγή των αγαπημένων μου Βρετανών αρθρογράφων ― οι οποίοι, διόλου συμπτωματικά, γράφουν όλοι στους Times.  

Τυπικά, επρόκειτο για λάθος (οφειλόμενο μάλλον σε απειρία) του νέου προέδρου της Βουλής το ότι, τις τελευταίες ώρες της προχθεσινής συνεδρίασης, παρέλασε από το βήμα της Βουλής μια σειρά υπουργών της κυβέρνησης, χωρίς να παρεμβάλλεται καθόλου αντίλογος από την αντιπολίτευση.

Για να μην σας κουράσω με πολυλογίες, συνοψίζω όσα κατάλαβα από τη συζήτηση των προγραμματικών στη Βουλή: η κυβέρνηση παίρνει περισσότερα μέτρα για έναν μικρότερο δημοσιονομικό στόχο.

Συνηθίσαμε πια να βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα χωρίς γραβάτα σε επίσημες περιστάσεις, ακόμη και όταν εκπροσωπεί τη χώρα στο εξωτερικό, και το θέαμα έχει πάψει να ξενίζει είτε εμάς είτε τους έξω.

Πόσο ωραία το είπαν στη συνέντευξη στην «Καθημερινή» της Κυριακής ο Τζιτζικώστας μαζί με τη γενιά του! (Υπ’ όψιν ότι την έχει πάντοτε μαζί του, τη γενιά του, ό,τι και να κάνει, όπου και αν βρίσκεται…).

Συνέβη κατά την προεκλογική εκστρατεία του Σεπτεμβρίου. Oλα ξεκίνησαν από ένα δικό μου λάθος. Είπα να κάνω την καλή πράξη της ημέρας και, γι’ αυτό, απάντησα σε άγνωστο τηλέφωνο που με καλούσε στο κινητό.

​Οι Πορτογάλοι, επειδή ψαρεύουν στον ανοιχτό ωκεανό, έχουν παράδοση στον καλό μπακαλιάρο. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι σε έναν Πορτογάλο συγγραφέα, τον Πάολο Κοέλιο, οφείλουμε τον ωραιότατο μπακαλιάρο για το «σύμπαν που συνωμοτεί», ώστε να πραγματοποιούνται ―υποτίθεται― επιθυμίες που φαίνονται παράλογες.

Δεν την είδα μία φορά μόνο, γιατί έλεγα μέσα μου, «αυτό δεν υπάρχει». Την είδα ξανά και ξανά και, εκεί, την τρίτη φορά που έβλεπα την περιβόητη πια συζήτηση του Κλίντονος με τον Τσίπρα, χύμηξαν στον νου μου ξαφνικά ένα σωρό εικόνες από το παρελθόν.

​​Ιδίως μετά την τρίτη εκλογική νίκη του (μετρώ και το δημοψήφισμα), ακούω όλο και πιο συχνά ότι οι αντίπαλοί του υποτιμούν τον Τσίπρα και τον αντιμετωπίζουν με ένα είδος πολιτισμικής υπεροψίας, ενώ αυτός έχει μυαλό και το αποδεικνύει. Ούτως ή άλλως, η υπεροψία είναι πάντα η λάθος προσέγγιση σε οτιδήποτε.

Για τον Απόστολο Γ. Τζιτζικώστα, πρέπει να σας πω, έχω ακούσει από ανθρώπους που τον γνώρισαν στο σχολείο ότι είναι καλό παιδί και, ομολογουμένως, δεν ξέρω αν το λένε για καλό ή κακό. Αυτό που βλέπω εγώ, πάντως, από την παρουσία του στην πολιτική τα τελευταία χρόνια, είναι ένας «βουτυράτος» στην όψη πολιτικός, κλασικός συντηρητικός ως προς τις ιδέες του, χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο στη σκέψη και τον λόγο του.