ΦAΛHPEYΣ

Να ξεκινήσω με την είδηση: ένας νέος διχασμός σχηματίζεται μεταξύ των Ελλήνων και αφορά τη θέση της χώρας μας στην Ευρώπη.

Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αν θυμάμαι καλά, όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα υπουργού Εξωτερικών στο Ιράν, μετά την επανάσταση του 1979 που ανέτρεψε τον Σάχη και έφερε στην εξουσία τους ισλαμιστές.

Τ​​​​ο πρόβλημα για την Ευρώπη δεν είναι οι μετανάστες που έρχονται, αλλά οι μετανάστες που θαλασσοπνίγονται». 

Παρατηρώντας τη διακυβέρνηση της χώρας από την πρώτη γνήσια και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς, εντυπωσιάζομαι από την ποιότητα των δικαιολογιών που χρησιμοποιεί.

Υπό άλλες προϋποθέσεις θα έλεγα «η καημένη η Ζωή Κωνσταντοπούλου», αλλά για την περίπτωσή της είναι προτιμότερο ένα σκέτο «η Ζωή Κωνσταντοπούλου».

Εειψα μία εβδομάδα και το διάστημα αυτό απείχα ενσυνειδήτως από κάθε είδους ενημέρωση για τα τρέχοντα στην ωραιότερη χώρα του κόσμου που, ως γνωστόν, κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου.

Δ​​εν ήξερα πώς να ξεκινήσω το σημείωμα αυτό και προσπαθώντας έχασα μισή ώρα. 

Στη συνέντευξή του με τον Αλ. Παπαχελά στις «Ιστορίες», ο αγορίνος, αγέρωχος πάντα, δήλωσε ότι η κριτική για την εμφάνισή του και τους τρόπους του δεν τον αφορά.

​Φυσικά, είχα διαβάσει από χθες την απάντηση του Ιάσονα Σχοινά–Παπαδόπουλου, γραμματέα της (μάλλον ανύπαρκτης) Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, στις αιτιάσεις περί διορισμού της μητέρας, του αδελφού του και μιας φίλης του ως μετακλητών υπαλλήλων.

Αν δεν το διαβάσατε στο κυριακάτικο ένθετο Τέχνες και Γράμματα, αξίζει να αναζητήσετε την αντιπαράθεση απόψεων δύο ειδικών, της κ. Λίλας Μαραγκού και της κ. Τζένης Βελένη, σχετικά με το θέμα του «ξένου» διευθυντή στο Μουσείο Μπενάκη.

​​Ντέιβιντ Ααρόνοβιτς, ένας αρθρογράφος των Times με κεντροαριστερές κλίσεις, έγραψε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο, για το οποίο συνέβη να μου έχουν μιλήσει ώς τώρα δύο φίλοι από τη Βρετανία. 

Περισσότερο και από τους ΑΝΕΛ, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης αντιπροσωπεύει άριστα το πολιτικό φαινόμενο της εποχής μας: τη σύγκλιση και, εν πολλοίς, τη συμπόρευση της λαϊκής Δεξιάς με την Αριστερά.