ΦAΛHPEYΣ

Η ​​ομιλία του πρωθυπουργού στην προ ημερησίας για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, την περασμένη Τετάρτη, δεν ήταν αντάξια της ονομασίας του κτιρίου μέσα στο οποίο έγινε, στη «Βουλή των Ελλήνων», δηλαδή. 

Θα παραιτηθεί ο Τσακαλώτος; Το ερώτημα κυκλοφορεί πολύ την τελευταία εβδομάδα, αφότου δηλαδή δημοσιεύθηκε το μανιφέστο των «53».

Π​​οια είναι η διαφορά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Ο μεν αντιπρόεδρος Γ. Δραγασάκης προβλέπει «πολιτικό πρόβλημα για την κυβέρνηση» αν καθυστερήσει και άλλο η αξιολόγηση, η δε κυβερνητική εκπρόσωπος Ο. Γεροβασίλη θεωρεί το πρόβλημα «οικονομικό» και μάλιστα «για τη χώρα». 

«​Ολοι έχουν γίνει τώρα μεταρρυθμιστές», διαπιστώνει η Φώφη η Γεννηματά, και νομίζω ότι όλοι μπορούμε να φαντασθούμε τον τόνο της περιφρόνησης στη φωνή της κατά την εκφορά της διαπίστωσης.

Η ​​απαγόρευση του τραπεζικού δανεισμού της Νέας Δημοκρατίας, σε συνδυασμό με το ήδη ανακοινωθέν πρόγραμμα οικονομικής εξυγίανσής της, είναι μια ευκρινής διαχωριστική γραμμή στην ιστορία του κόμματος. 

Η μοίρα ορισμένων ανθρώπων, ως προς το μερίδιο της δημοσιότητας που τους αναλογεί στη ζωή, είναι των βομβιστών αυτοκτονίας: όπως αυτοί εκρήγνυνται και, για λίγες μέρες μόνον όλος ο κόσμος μαθαίνει το όνομά τους και ότι υπήρξαν, κάπως έτσι και οι άλλοι.

Ακου να δεις! Λες και, καθώς βοσκούσε αμέριμνη, κάποια μύγα την τσίμπησε και ξαφνικά άρχισε να μουγκανίζει και να τρέχει σαν παλαβή στο λιβάδι.

Πολύ ταιριαστό ότι η δραματική κορύφωση της τρέχουσας φάσης της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές συνέπεσε με την πανηγυρική ανακοίνωση της σύνθεσης «κοινής επιτροπής θέσεων και διαλόγου» για τη λεγόμενη Κεντροαριστερά.

Ηλικιωμένος άνθρωπος είναι και, επίσης, προφανώς κουρασμένος από τη ζωή, όπως καταλαβαίνω από το συνήθως νυσταλέο ύφος και τη μονίμως τρεμάμενη φωνή.

Πρέπει να κόστισε πολύ στον υπουργό Πολιτισμού το φιάσκο με τον Γιαν Φαμπρ. Τον παρουσίασε, με θριαμβικούς τόνους, παρομοιάζοντάς τον με τις ξένες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) που έσωσαν την Ελλάδα από τον εξευτελισμό μιας αποτυχημένης επανάστασης με την παρέμβασή τους στο Ναυαρίνο.

Τι σούπερ σκάνδαλο! Με ποδοσφαιριστές μέσα, με πολιτικούς, με μπαμπάδες πολιτικών και μπαμπάδες ποδοσφαιριστών, με δικτάτορες και δικτατορίσκους.

Το λέω με πολύ δισταγμό, αλλά μπορεί, ξέρετε, να είναι όπως με τη δολοφονία του Τόμας Μπέκετ, αρχιεπισκόπου του Κάντερμπερι, το 1170. Κατά τις αφηγήσεις της εποχής, ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ φέρεται να εξέφρασε δυνατά το παράπονό του ότι δεν μπορούσε να απαλλαγεί από τον αρχιεπίσκοπο.