ΦAΛHPEYΣ

​Το καλοκαίρι της «μεγάλης αναταραχής» που διανύουμε είναι προσαρμοσμένο στη φύση μας· ως εκ τούτου, η συνταγή περιέχει και ισχυρή δόση του γελοίου.

Πόσο χαρακτηριστικό του «κακομαθημένου παιδιού της Ιστορίας» – για να θυμίζουμε και το ομώνυμο βιβλίο του ιστορικού Κώστα Κωστή.

«Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», όπως είπε ο Μάο και επανέλαβε ο πρωθυπουργός σε συζήτησή του με δημοσιογράφους επιστρέφοντας από το Πεκίνο. 

Πρόκειται για τέχνασμα αντάξιο του αξιαγάπητου Μπόλντρικ από τη «Μαύρη Οχιά»: Κατεβάζουμε τον πήχυ των παρεχομένων από το κράτος υποτροφιών από το 8,5 στο 6,5.

Η επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδος Αλέξη Τσίπρα στην Κίνα δεν είναι της κατηγορίας «ο Νίξον στην Κίνα» και όχι μόνον λόγω διαφοράς μεγέθους των δύο χωρών αλλά και ουσίας.

Η πρώτη εντύπωση από την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο του δημοψηφίσματος είναι ότι θέτει το περυσινό «Οχι» στο ίδιο επίπεδο με εκείνο του 1940, καθώς η συγκεκριμένη λέξη επαναλαμβάνεται οκτώ φορές, πάντα με κεφαλαία γράμματα, σε ένα κείμενο των 280 λέξεων.

Μπου-χα-χα! Ωραίο καλαμπούρι. Ο Αλέξης Τσίπρας σχολίασε τη χειρονομία του Κινέζου ομολόγου του να μη φορέσει ούτε εκείνος γραβάτα κατά την υπογραφή μιας διμερούς συμφωνίας, λέγοντας ότι αυτό που δεν κατόρθωσε να εξαγάγει στην Ευρώπη (την κατάργηση της γραβάτας) κατάφερε να το εξαγάγει στην Κίνα. Μπου-χα-χα, ας γελάσω ξανά.

Το είχα πει εγώ από την αρχή. Ομως και ο ίδιος ο Θ. Δρίτσας εμμέσως μεν, αλλά από την πρώτη στιγμή, αναγνώρισε την αιτία του προβλήματος, που μας απασχόλησε από προχθές το βράδυ έως χθες το απόγευμα.

Η λεγόμενη light Αριστερά αυτό δεν το κατάλαβε ποτέ, εν αντιθέσει με την κομμουνιστική: ότι σοβαρή χώρα χωρίς σοβαρό κράτος δεν γίνεται.

Δεν σας έχω μιλήσει ποτέ για τον φίλο μου Μπάμπη*, αλλά έφθασε η στιγμή. Ο Μπάμπης, που έχει περάσει μικρός την αρρώστια που δύσκολα θεραπεύεται και δείχνει πια (θέλω να πιστεύω ότι είναι) εντελώς καλά, με την πείρα που είχε από το ΚΚΕ, με προειδοποιούσε ότι ο Δημήτρης Κουτσούμπας μπορεί να είναι ό,τι είναι, έχει όμως συγκρότηση και σοβαρότητα.

Ο κόσμος που γνωρίσαμε τελείωσε, αλλά προσωπικώς έχω κάθε λόγο να νιώθω ανάλαφρος – παρά την καταδίκη να υφίσταμαι τη φρικτή ζέστη. Ακούστε τον λόγο, μπορεί να βοηθήσει και εσάς, πιστεύω.

Ξ​​εκινώ από εκεί ακριβώς όπου σταμάτησα στη στήλη της Παρασκευής, όταν ακόμη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν ήταν γνωστό: τελικά, αυτό που έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια δεν ήταν γατάκι· ήταν μάλλον ο εμβληματικός βρετανικός λέων, ένα είδος που εθεωρείτο ότι είχε εκλείψει εδώ και δεκαετίες.