ΦAΛHPEYΣ

Π​​ροχθές ήταν του Αγίου Δημητρίου. Είναι η μόνη από τις ονομαστικές εορτές που θυμάμαι στο περίπου πότε πέφτει (λίγο πριν από την 28η Οκτωβρίου), διότι σηματοδοτεί την έναρξη της χειρότερης περιόδου του έτους.

Η ​​πρώτη κρίσιμη καμπή της κυβέρνησης Συριζανέλ ήταν τον Ιούλιο του 2015, όταν ο Τσίπρας συνθηκολόγησε πλήρως μπροστά στο ενδεχόμενο του Grexit και έφερε πίσω το τρίτο, το «αντιμνημονιακό», μνημόνιο. 

Α​​φότου παγιδευτήκαμε στην «πρώτη φορά Αριστερά», η Ελληνική Αστυνομία έχει κατηγορηθεί για υπερβολική ανοχή ιδίως έναντι των αναρχικών. 

Οι προϋποθέσεις είναι συγκεκριμένες. Πρώτον, να επηρεάζονται κάπως οι Αμερικανοί ψηφοφόροι από την έκβαση του τηλεοπτικού debate των δύο προεδρικών υποψηφίων – έστω και από τις επιφανειακές εντυπώσεις.

Είχαμε, πρόσφατα, την κατά λέξη μετάφραση στα αγγλικά του ιδιωματισμού «μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα»· και μάλιστα σε επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών προς τη διεθνή κοινότητα.

​​​​Η πολιτική στον σημερινό κόσμο σίγουρα δεν είναι για τους λιπόψυχους και η υπεράσπιση του ευρωπαϊκού πρότζεκτ απαιτεί θάρρος για να πας αντίθετα προς το ρεύμα.

Ειλικρινά σας το λέω, μου είχε λείψει ο Νάρκισσος! Διότι είναι γεννημένος για το είδος του έργου στο οποίο εμείς μετέχουμε ως κομπάρσοι: την ιλαροτραγωδία της κυβέρνησης Συριζανέλ.

Είχα βγει από το σπίτι και πήγαινα να αντιμετωπίσω τον κόσμο, όταν έπεσα πάνω στην ανάπτυξη. Θέλω να πω, όχι την ίδια αυτοπροσώπως (αυτή τη φαντάζομαι όπως την Ελλάδα στις λιθογραφίες του 19ου αιώνα, αλλά με φάτσα Πάολας).

Είθισται, ύστερα από κάθε συζήτηση των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή, να θέτουμε το στερεότυπο ερώτημα, αν γίναμε σοφότεροι με όσα ακούσαμε για το θέμα της συζήτησης ή όχι και, κατά κανόνα, να απαντάμε αρνητικά.

Το δεύτερο προεδρικό debate μεταξύ Τραμπ και Χίλαρι έγινε υπό τη σκιά των αποκαλύψεων του περασμένου Σαββατοκύριακου, σχετικά με το πώς βλέπει τις γυναίκες ο Τραμπ.

Ο​​ι θέσεις μου για την Εκκλησία της Ελλάδος –στην οποία, να το ξαναπώ, δεν ανήκω– είναι γνωστές και δεν υπάρχει λόγος να τις επαναλάβω. 

Καθήκον του δικαστή, είπε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, είναι «να πιάνει τον σφυγμό της κοινής γνώμης». Εστω ότι υπάρχει ο σφυγμός της κοινής γνώμης.