ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Σε όλα τα καυτά προβλήματα η γερμανική προεδρία επέλεξε τις ασκήσεις ισορροπίας και τις μεσοβέζικες –μη– λύσεις.

Σε προηγούμενο άρθρο στην «Καθημερινή» ασκούσα κριτική στην κυβέρνηση για «διαρκές κενό στρατηγικής». Δυστυχώς, στο τετράμηνο που μεσολάβησε η κατάσταση επιδεινώθηκε.

Για να αντιληφθούμε τι έγινε στην τελευταία σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα πρέπει να γνωρίζουμε μερικά πράγματα. Τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια είναι ο κατεξοχήν χώρος όπου γίνονται συμφωνίες και συναλλαγές μεταξύ των κρατών-μελών.

Νέα παράταση στις συνομιλίες για την ομαλή έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση συμφώνησαν να δώσουν Βρυξέλλες και Λονδίνο, μήπως και προλάβουν να συμφωνήσουν έστω ένα ελάχιστο κοινό πεδίο ως την απόλυτη προθεσμία της 31ης Δεκεμβρίου.

Με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 10ης Δεκεμβρίου να αποτελεί πλέον ένα ορόσημο ενδεικτικό μόνον της αναποφασιστικότητας της Ε.Ε. να βάλει οριστικό φρένο στην τουρκική προκλητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η Αθήνα στρέφει τώρα το βλέμμα στις επόμενες εβδομάδες και μήνες.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί να μην έλαβε δραστικά μέτρα εναντίον της Τουρκίας, αλλά τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής δεν αποκλείουν κάτι πιο ουσιαστικό, καθώς δηλώνουν την πρόθεση της Ε.Ε. «να συντονιστεί με τις ΗΠΑ σε θέματα που σχετίζονται με την Τουρκία και την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο».

Στην πολύ δύσκολη εποχή που ζούμε είναι πολύ φυσικό να χρειαζόμαστε, ως άνθρωποι και πολίτες, κάποιες χαρμόσυνες στιγμές για να στεκόμαστε στα πόδια μας. Επομένως και να τις «αρπάζουμε» όταν τις βρίσκουμε, για να γελάμε –ακόμη καλύτερα αν ξεκαρδιζόμαστε– και λίγο.

Πόσο αξίζει άραγε η εθνική κυριαρχία; Αναρωτήθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης της Πολωνίας, Μιχάλ Βόιτσικ, ένα μήνα νωρίτερα, όταν η Πολωνία με την Ουγγαρία άσκησαν βέτο στην Ε.Ε., διαφωνώντας με τον όρο να στερούνται ευρωπαϊκούς πόρους όσες από τις χώρες-μέλη παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου.

Eλάχιστες εβδομάδες πριν από τη φετινή Διεθνή Ημέρα Καταπολέμησης της Διαφθοράς (9 Δεκεμβρίου), το Συμβούλιο της Ευρώπης, στο οποίο μετέχουν 47 κράτη, από την Ιρλανδία έως τη Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν, δημοσιοποίησε δύο εκθέσεις για την Ελλάδα.

Και δικαιολογημένα, θα έλεγα, ο αντιγερμανισμός αντικατέστησε «επάξια» τον χρόνιο αντιαμερικανισμό.

Από έντονο παρασκήνιο συνοδεύθηκε η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. για την Τουρκία, η οποία μετέθεσε τις ουσιαστικές αποφάσεις για τον Μάρτιο. Γερμανία, Ισπανία και Ιταλία ήθελαν εξαρχής την ήπια αντιμετώπιση της Αγκυρας.

Μόνο μια Ενωση ως συλλογικός πάροχος ασφαλείας, από την πιο βόρεια μέχρι την πιο νότια εσχατιά της, μπορεί να υποστηρίξει το αίτημα της Ελλάδος για συλλογική αντίδραση προς την τουρκική επιθετικότητα.