ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Αμφιλεγόμενες προσωπικότητες, επιδραστικούς χρήστες ψηφιακών δικτύων, έναν οδηγό αγώνων αυτοκινήτου και έναν απόστρατο Ιταλό στρατηγό ανέδειξε, μεταξύ πολλών άλλων, στην Ευρωβουλή του Στρασβούργου η κάλπη της Κυριακής.

Η Ελλάδα έζησε πρώτη στην Ευρώπη, λόγω κρίσης χρέους, το εκλογικό σοκ της ανατροπής του πολιτικού σκηνικού το 2012, όταν στις κοινοβουλευτικές εκλογές εκείνου του Μαΐου η Νέα Δημοκρατία αν και πρώτη έχασε 15 μονάδες, το ΠΑΣΟΚ έχασε 119(!) έδρες, ο αντισυστημικός ακόμη ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή […]

Η ιστορία της από το ποιμνιοστάσιο στο Κουφόβουνο μέχρι το Στρασβούργο.

Δύο ειδικοί μιλούν στην «Κ» για τον ριζοσπαστισμό της Αριστεράς αλλά και της Δεξιάς και περιγράφουν μια γενιά χωρίς τόσο ισχυρές κομματικές ταυτίσεις που την γοητεύουν η επιστροφή στο παλιό και οι παραδοσιακοί κοινωνικοί ρόλοι.

Ογδόντα χρόνια από την απόβαση στη Νορμανδία, η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά απειλεί να παρασύρει την ήπειρο προς τον λαϊκισμό.

Στους σοσιαλδημοκράτες και τους φιλελεύθερους των Βρυξελλών, με τους οποίους συνεργάστηκε στο παρελθόν, θα απευθυνθεί η πρόεδρος της Κομισιόν για να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους.

Πρωταγωνιστές, ήρωες και αντιήρωες – Ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε αυτήν την προεκλογική εκστρατεία ήταν σημαντικότερος από ποτέ.

Αθροίζοντας συνολικά μόνο 120-140 έδρες επί συνόλου 720, τα ακροδεξιά κόμματα απέτυχαν να δημιουργήσουν το momentum που προσδοκούσαν.

Η περίφημη ευρωπαϊκή συναίνεση διαφαίνεται πολύ πιο δύσκολη και με ανάγκη συμβιβασμών όχι προς όφελος των λαών της Ευρώπης.

Ποια μηνύματα έστειλαν οι πολίτες μέσω των χθεσινών εκλογών – Γράφουν: Νίκος Αλιβιζάτος, Χαρίδημος Τσούκας, Χέδερ Γκράμπε, Λουίτζι Σκατσιέρι, Βολφάνγκο Πικολί, Βικτόρια Χίσλοπ, Χιούγκο Ντίξον.

Οι Ελληνες ψηφοφόροι προτίμησαν κατά βάση να ψηφίσουν υποψηφίους που γνώριζαν – πρόσωπα με προϋπηρεσία στην Ευρωβουλή, παρουσιαστές της τηλεόρασης, πολιτικούς καριέρας.

Θεώρησαν ορισμένοι ότι μετά τη συντριβή της Μεγάλης Ιδέας στις ακτές της Ιωνίας πριν από έναν αιώνα, η πλήρης ενσωμάτωση της χώρας μας σε μια ενωμένη Ευρώπη μπορούσε να αποτελέσει τη νέα κινητήρια δύναμη του ελληνισμού. Λιγότερο ριψοκίνδυνη ασφαλώς από τις παρορμητικές επιδιώξεις του Ελευθερίου Βενιζέλου περί ανασυστάσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπό την εδαφική της μορφή.