ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

Ο Σωτήρης Τριβιζάς γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1960. Σπούδασε φιλολογία και δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη. Eχει εκδώσει περί τα είκοσι βιβλία με ποιήματα, μεταφράσεις και δοκίμια. Τελευταίο του βιβλίο η «Βιβλιογραφία» (δοκίμια), εκδόσεις Σοκόλη.

Το 1995, δύο Σουηδοί οικονομολόγοι θέλησαν να δοκιμάσουν τη θεωρία που είχε διατυπώσει το 1970 ένας Βρετανός κοινωνιολόγος, ο Ρίτσαρντ Τίτμις.

Τι μπορεί κάποιος να πει ακριβοδίκαια για μια πραγματικά επική εργασία, έναν αναμφίβολα συγγραφικό άθλο, που χρειάστηκε πάνω από δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί και να παρουσιαστεί σε μία ογκωδέστατη έκδοση 800 σελίδων;

Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία «Το παιδί με το ποδήλατο» (2011) των αδελφών Νταρντέν που δεν χορταίνω να τη βλέπω και να την ξαναβλέπω. Με συγκινεί και με ενθουσιάζει.

«Αν, συγκρινόμενη με την ιστορία του πλανήτη μας, η ζωή ενός ατόμου είναι τόσο σύντομη, ένα βλεφάρισμα όπως λένε, τότε το να είσαι υπέροχος, έστω και από την ημέρα που θα γεννηθείς έως την ημέρα που θα πεθάνεις, σημαίνει ότι είσαι υπέροχος μόνο πρόσκαιρα».

Οταν οι αδελφοί Νταρντέν γύριζαν την «Υπόσχεση» (1996) πέθανε ο Εμμανουήλ Λεβινάς (25.12.1995).

Πόσοι, εκτός της επιστημονικής κοινότητας, γνώριζαν τον Στίβεν Χόκινγκ το 1987; Κανένας, στην ουσία.

Στις 26 Μαρτίου 2021, επιτροπή υπό την προεδρία του ιστορικού Βενσάν Ντικλέρ (Vincent Duclert) παρέδωσε στον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμανουέλ Μακρόν τον φάκελο της έρευνάς της, 1.200 σελίδες, όπου, παρά τα πολλά κενά, τεκμηριώνεται αναλυτικά η τεράστια ευθύνη της Γαλλίας, και του προέδρου Μιτεράν προσωπικά, στη γενοκτονία 800.000 Τούτσι στη Ρουάντα, το 1994. Για […]

«Η ομορφιά μού δίνει μιαν αίσθηση πληρότητας, μέτρου, ειρήνευσης και παλλόμενης θρησκευτικής ταύτισης με την Πανουσία της ζωής (…) η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».

«Οι μηχανές θα έχουν συναισθήματα, κι όσο περισσότερα θα μαθαίνουν για τα δικά μας συναισθήματα απ’ το Διαδίκτυο, τόσο πιο βαθιά θα γίνονται αυτά».

Στις 22 και 23 Σεπτεμβρίου 2006 η Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία είχε διοργανώσει μια διημερίδα με θέμα «Βία στην Πόλη».

Στις 8 Μαρτίου κάθε χρόνο, μαζί με την επέτειο των γενεθλίων μου και τη Γιορτή της Γυναίκας, θυμάμαι και πάλι την ημέρα που ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω το αξέχαστο ταξίδι μου ως διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου πίσω στο 1973.