ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

Σε δύο παράλληλους δρόμους στο κέντρο της Αθήνας, δύο καλλιτέχνες που δεν συναντήθηκαν ποτέ στη ζωή τους και δεν πρόκειται να συναντηθούν, χωρίς και οι ίδιοι να το γνωρίζουν, ανοίγουν μια συνομιλία μέσα από τα έργα τους.

«Δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στη ζωή και στη φιλοσοφία. Κάθε βήμα που κάνουμε στη ζωή είναι μια φιλοσοφική επιλογή», γράφει η Σιμόν ντε Μποβουάρ στα ημερολόγιά της. Μεταίχμιο) αντλεί […]

Φέτος η άνοιξη άργησε λίγο να μας έρθει, αλλά όπως κάνει πάντα τέτοιο καιρό, έφτασε κι αυτή με προπομπό τον αστερισμό της Παρθένου. Ο Βιργίλιος έλεγε ότι η Παρθένος έρχεται για να μας φέρει την Ειρήνη, αν και στη δραματική εποχή που ζούμε αυτές τις ημέρες τα λόγια του ακούγονται σήμερα ως τραγική ειρωνεία.

Ο Χρόνης Μπότσογλου καθόταν στην καρέκλα του, και μόλις έστρωναν το χάρτινο τραπεζομάντιλο εκείνος έβγαζε από την τσέπη του σακακιού του το μπλοκάκι του μαζί με ένα μολύβι.

Στις αρχές του επόμενου μήνα συμπληρώνονται τρία χρόνια από την καταπληκτική φωτογράφιση της «σκιάς» μιας μαύρης τρύπας στον πυρήνα του γιγάντιου ελλειπτικού γαλαξία Μ87 σε απόσταση 50 εκατομμυρίων ετών φωτός.

«Οσα κλείνει η πόρτα σου», έλεγαν συχνά οι μεγαλύτεροι στους νέους, τις εποχές που η σοφία μεταλαμπαδευόταν από στόμα σε στόμα, από γιαγιά σε εγγονή, από πατέρα σε γιο.

Επιστρέφω για άλλη μια φορά στο ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας. Την οδυνηρότερη όψη του δεν τη συναντάς όταν διαβάζεις νούμερα και ποσοστά, αλλά όταν διαβάζεις μαρτυρίες των ίδιων των θυμάτων.

Το χιόνι πέφτει από νωρίς και ένα πρωτοφανές φαινόμενο καλύπτει σαν πέπλο όλη την Ελλάδα, και την Αθήνα. Πυκνές νιφάδες χωρίς σταματημό και δυνατές βροντές, μια αίσθηση νεκρικής σιγής πλανάται στην ατμόσφαιρα.

Απ’ όλους τους πρόσφατους θανάτους ανθρώπων που δεν γνώρισα, αυτός που με λύπησε περισσότερο ήταν η απώλεια του Μπάμπη Αργυρίου, όσο άδικο κι αν είναι να βάζει κανείς στο ζύγι τους θανάτους.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να αναφερθεί κανείς στις κριτικές που, κυριολεκτικά, υπέστη η ταινία «Don’t Look Up» (Netflix) και ν’ αφήσει στην άκρη τον σχολιασμό για την ταινία καθαυτή.

Θέλω να ξοφλήσω ένα παλιό προσωπικό κινηματογραφικό χρέος: να γράψω δυο λόγια για την ταινία των Γουέιν Γουάνγκ και Πολ Oστερ «Ο καπνός» (Smoke, 1995).

Κατά την επιβίβαση, μια αίσθηση καινούργιου χτυπάει τις αισθήσεις. Μάλλον το αεροσκάφος ανήκει σε νέα γενιά και παραλαβή Μπόινγκ. Μπορεί τα χρώματα των καθισμάτων να είναι όμοια με παλαιότερα, σήμα κατατεθέν της εταιρείας στην οποία ανήκει, αλλά το άφθαρτο δέρμα και μια αίσθηση καλά κρυμμένης πολυτέλειας προσφέρουν το νέο και το ατσαλάκωτο ακόμη από την […]