ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

Την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου κυκλοφόρησε διεθνώς η φωτογραφία ενός αδύναμου, σκελετωμένου βρέφους από τη Γάζα στην αγκαλιά της μητέρας του, του Μοχάμεντ αλ Ματούκ.

Η μεγάλη σημασία του έργου του Κ. Θ. Δημαρά (1904-1992) δεν χρειάζεται επιχειρήματα για όσους ασχολούνται με τα νεοελληνικά γράμματα.

Είναι μερικοί σπουδαίοι τύποι. Τους βλέπω συνήθως έξω από βιβλιοπωλεία και αίθουσες εκδηλώσεων, στο τέλος ενός λογοτεχνικού απογεύματος. Είναι συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ. Μάλλον θα υπάρχουν και βιβλιόφιλοι.

Ο Εμανουέλ Μποβ πέθανε τον Ιούλιο του ’45 και κανείς δεν θα έπρεπε να τον θυμάται πια. Οταν εκδόθηκε η «Παγίδα», μετά τον πόλεμο, το κοινό αδιαφόρησε. Επειτα, τα βιβλία του Μποβ εξαφανίστηκαν. Τα αντικατέστησαν καινούργια βιβλία που ξεχάστηκαν και αυτά με τη σειρά τους, για να καλυφθούν από τα επόμενα. Αυτό συμβαίνει συνήθως.

Το βίντεο που παραχώρησε η 28η ταξιαρχία της Ουκρανίας στους βρετανικούς Times δημιουργεί την αίσθηση μιας απόκοσμης ατμόσφαιρας, που θυμίζει τα δυστοπικά περιβάλλοντα των ταινιών «Mad Max».

Ενας άγνωστος φτάνει βράδυ με το τρένο στο Ελσίνκι και δέχεται εκεί άγρια επίθεση από μια συμμορία που τον ληστεύει και τον αφήνει μισοπεθαμένο. Στο νοσοκομείο ο γιατρός τον θεωρεί νεκρό και η νοσοκόμα τον καλύπτει με το λευκό σεντόνι, με το οποίο σκεπάζουν όποιον πεθαίνει στον θάλαμο.

Η έκδοση του ποιήματος «A revoir: Théophilos» του Νίκου Εγγονόπουλου (φιλολογική επιμέλεια – επίμετρο Ελισάβετ Αρσενίου, εκδόσεις Υψιλον, 2025) είναι ένα μεγάλο γεγονός για εκείνους που αγαπούν την ποίηση και έχουν ανακαλύψει την ιδιάζουσα και αινιγματική ομορφιά της στο έργο του Νίκου Εγγονόπουλου […]

Πολλές φορές είναι δύσκολο να γράφεις για κάτι. Στον βαθμό που είναι πάντα δύσκολο να γράφεις για οτιδήποτε. Για παράδειγμα: δεν υπάρχει λόγος να γράψεις ένα κείμενο για το έκτο άλμπουμ του Νιλ Γιανγκ. Απλώς, το ακούς. Για μέρες. Κι επειδή το ακούς για μέρες, δεν ησυχάζεις και, στο τέλος, θέλεις να γράψεις κάτι.

«Είναι επιθυμία μου, αν όχι καθήκον μου, να προσπαθήσω να μιλήσω σε εσάς τους συνάδελφους με κάποια ειλικρίνεια για το τι συμβαίνει στα ΜΜΕ. […] Δεν έχω τεχνικές συμβουλές ή οδηγίες να προσφέρω σε εσάς που εργάζεστε σε αυτό το πεδίο που παράγει λέξεις και εικόνες.

Μπορεί στις 30 Μαΐου να συμπληρώνονται 32 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου τζαζ ιερουργού Σαν Ρα στα 79 του, ωστόσο η θρυλική ορχήστρα Sun Ra Arkestra (πρόσφατα εμφανίστηκε στην Αθήνα) συνεχίζει απτόητη να μεταφέρει το έργο, το πνεύμα και το όραμα του ιδρυτή της […]

Πριν από δύο εβδομάδες, είδα στον κινηματογράφο «Αστορ», σε ειδική προβολή, το «Pavements» του Αλεξ Ρος Πέρι και θυμήθηκα τους Pavement. Λέω ψέματα. Ποτέ δεν ξέχασα τους Pavement.

«Θυμάστε τότε που νομίζαμε ότι η πολιτική ήταν βαρετή, ωραίες εποχές! Τώρα ανησυχώ για όλα, δεν ξέρω για ποιο πράγμα ν’ ανησυχήσω πρώτα. Είναι οι τράπεζες; Δεν νομίζω καν ότι φταίνε αυτές, οι εταιρείες, οι φίρμες, οι όμιλοι επιχειρήσεων, όλες οι ανώνυμες παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις, όλοι αυτοί που μας αντιμετωπίζουν σαν αλγόριθμους…