ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

Πολλοί άνθρωποι –ανάμεσά τους και πολλοί Ελληνες– αισθάνονται την ανάγκη να σταθούν στο πλευρό των Παλαιστινίων, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα.

Ο «Πετρίτης» (Δώμα, 2025/1967) του Τζον Αλεκ Μπέικερ συνίσταται στην παρατήρηση των γερακιών στο αγγλικό τοπίο. Η ματιά είναι σχεδόν μυστικιστική. Ο πετρίτης, με το θηρευτικό μένος του, ανάγεται σε αντικείμενο θαυμασμού. Κάθε επίθεση, κάθε θάνατος –μιλάμε για σχεδόν σελίδα και φόνο– παρουσιάζεται ως στιγμή απόλυτης διαύγειας.

Τέλος καλοκαιριού. Πιθανότατα αρκετοί από εμάς θα αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να απαντήσουν στο κατεξοχήν τουριστικό ερώτημα: Do you speak English? Και είναι εξίσου πιθανό οι περισσότεροι να απάντησαν καταφατικά.

Νομίζω πως η πρώτη ταινία του Βέντερς που είδα ήταν ο «Αμερικανός φίλος» σε κάποιο θερινό στου Ζωγράφου. Δεν είχα πιάσει ακριβώς την πλοκή, εμπνευσμένη από τη Χάισμιθ, αλλά όταν βγήκα στον δρόμο για να επιστρέψω σπίτι, σκεφτόμουν πως είχα δει κάτι πολύ κόκκινο. Λες κι ένα κομμάτι κόκκινο ύφασμα είχε καλύψει τα μάτια μου.

Την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου κυκλοφόρησε διεθνώς η φωτογραφία ενός αδύναμου, σκελετωμένου βρέφους από τη Γάζα στην αγκαλιά της μητέρας του, του Μοχάμεντ αλ Ματούκ.

Η μεγάλη σημασία του έργου του Κ. Θ. Δημαρά (1904-1992) δεν χρειάζεται επιχειρήματα για όσους ασχολούνται με τα νεοελληνικά γράμματα.

Είναι μερικοί σπουδαίοι τύποι. Τους βλέπω συνήθως έξω από βιβλιοπωλεία και αίθουσες εκδηλώσεων, στο τέλος ενός λογοτεχνικού απογεύματος. Είναι συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ. Μάλλον θα υπάρχουν και βιβλιόφιλοι.

Ο Εμανουέλ Μποβ πέθανε τον Ιούλιο του ’45 και κανείς δεν θα έπρεπε να τον θυμάται πια. Οταν εκδόθηκε η «Παγίδα», μετά τον πόλεμο, το κοινό αδιαφόρησε. Επειτα, τα βιβλία του Μποβ εξαφανίστηκαν. Τα αντικατέστησαν καινούργια βιβλία που ξεχάστηκαν και αυτά με τη σειρά τους, για να καλυφθούν από τα επόμενα. Αυτό συμβαίνει συνήθως.

Το βίντεο που παραχώρησε η 28η ταξιαρχία της Ουκρανίας στους βρετανικούς Times δημιουργεί την αίσθηση μιας απόκοσμης ατμόσφαιρας, που θυμίζει τα δυστοπικά περιβάλλοντα των ταινιών «Mad Max».

Ενας άγνωστος φτάνει βράδυ με το τρένο στο Ελσίνκι και δέχεται εκεί άγρια επίθεση από μια συμμορία που τον ληστεύει και τον αφήνει μισοπεθαμένο. Στο νοσοκομείο ο γιατρός τον θεωρεί νεκρό και η νοσοκόμα τον καλύπτει με το λευκό σεντόνι, με το οποίο σκεπάζουν όποιον πεθαίνει στον θάλαμο.

Η έκδοση του ποιήματος «A revoir: Théophilos» του Νίκου Εγγονόπουλου (φιλολογική επιμέλεια – επίμετρο Ελισάβετ Αρσενίου, εκδόσεις Υψιλον, 2025) είναι ένα μεγάλο γεγονός για εκείνους που αγαπούν την ποίηση και έχουν ανακαλύψει την ιδιάζουσα και αινιγματική ομορφιά της στο έργο του Νίκου Εγγονόπουλου […]

Πολλές φορές είναι δύσκολο να γράφεις για κάτι. Στον βαθμό που είναι πάντα δύσκολο να γράφεις για οτιδήποτε. Για παράδειγμα: δεν υπάρχει λόγος να γράψεις ένα κείμενο για το έκτο άλμπουμ του Νιλ Γιανγκ. Απλώς, το ακούς. Για μέρες. Κι επειδή το ακούς για μέρες, δεν ησυχάζεις και, στο τέλος, θέλεις να γράψεις κάτι.