ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

Στον ψηφιακό δημόσιο χώρο, η επιτέλεση της πνευματικότητας παρουσιάζει μια ιδιομορφία.

«Η δικαιοσύνη δεν θα ’ρθει μοναχή της, δεν έχει πόδια. Εμείς θα τη σηκώσουμε στους ώμους μας και θα τη φέρουμε». Το απόφθεγμα του Νίκου Καζαντζάκη κοσμούσε τη σκηνή του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος επί 23 ημέρες έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγμα.

Ποιος το περίμενε πως η Μπιορκ θα γινόταν εξήντα χρόνων; Κανείς δεν πίστευε πως είχε συγκεκριμένη ηλικία. Ηταν, ταυτόχρονα, κορίτσι, τελώνιο από την Ισλανδία, μητέρα, ηλικιωμένη μάγισσα. Πρώτη φορά την είδα στο MTV το ’90. Τραγουδούσε το «Sick For Toys», μαζί με τους Sugarcubes. Οταν έφυγε από την μπάντα, θύμωσα πολύ.

Τον Οκτώβριο του 1970, στην παρακμή των επικών ταινιών, κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το «Waterloo» του Σοβιετικού σκηνοθέτη Σεργκέι Μποντάρτσουκ – μια παραγωγή του Ντίνο ντε Λαουρέντις.

Στη μνήμη του Ανδρέα Μπελεζίνη (1929-2011), από τον οποίο πρωτάκουσα το ποίημα αυτό, στο Φροντιστήριό του, ένα πρωί Κυριακής του 1971. Το ποίημα «Συμεών» γράφτηκε τον Ιούλιο του 1917 και ανήκει στα ανέκδοτα ή κρυμμένα του ποιητή.

«Αυτό που διαχωρίζει τη μυθοπλασία από την κοινή εμπειρία δεν είναι ένα έλλειμμα πραγματικότητας αλλά ένα πλεόνασμα ορθολογικότητας», γράφει ο Ζακ Ρανσιέρ. Η γραφή του Λάσλο Κρασναχορκάι είναι βαθιά ελλειμματική σε ορθολογικότητα. Κατά Ρανσιέρ, επομένως, η μυθοπλασία του Μαγυάρου βρίθει πραγματικότητας.

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που αυτοκτόνησε η Σαντάλ Ακερμάν. Αυτοκτόνησε στα εξήντα πέντε της χρόνια. Αυτοκτόνησε στο Παρίσι. Δεν ξέρω πώς αυτοκτόνησε. Ξέρω ότι αυτοκτόνησε επειδή δεν άντεξε τον χαμό της μητέρας της.

Μια διαδικτυακή φίλη ανέβασε ένα βίντεο από ένα καταφύγιο ζώων στην Ουκρανία, στο Κίεβο, από κάμερα που κατέγραφε τις αντιδράσεις τους: τον τεράστιο φόβο, τις απεγνωσμένες κινήσεις τους να βρουν κάπου να κρυφτούν στους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς.

Η πρώτη φορά πού έμαθα ότι ο Μπουνιουέλ (1900-1983) είχε γυρίσει ταινία με τίτλο «Ο Σίμων της ερήμου» ήταν από το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του «Σύγχρονου Κινηματογράφου» (Σεπτέμβριος 1969), του περιοδικού που μας έμαθε σινεμά στα εφηβικά και πρώτα νεανικά μας χρόνια.

«Ο πυρήνας της κριτικής είναι η αξιολόγηση, κάτι που φυσικά δεν συνεπάγεται τη χονδροειδή απλούστευση ενός “ναι” ή “όχι”. Οι κριτικοί βιώνουν ιδιαίτερη ευχαρίστηση όταν ακούν αναγνώστες που δεν είναι βέβαιοι αν πρέπει να εκλάβουν μια συγκεκριμένη κριτική ως θετική ή αρνητική».

Την πρώτη φορά που άκουσα Big Thief ήταν το πρώτο καλοκαίρι της πανδημίας. Ημουν στην Ερμούπολη, είχα βγει για ψώνια και έπαιζε μια τυχαία λίστα στο κινητό μου, όταν μπήκε το «Cattails», που εξακολουθώ να πιστεύω πως είναι το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει έως τώρα.

Πολλοί άνθρωποι –ανάμεσά τους και πολλοί Ελληνες– αισθάνονται την ανάγκη να σταθούν στο πλευρό των Παλαιστινίων, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα.