ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Πόσο προσαρμόζονται οι εταιρείες στις απαιτήσεις της Γενιάς Ζ και ποια είναι τα εφόδια που χρειάζονται για να εισέλθουν στην αγορά εργασίας; Αναζητήσαμε απαντήσεις συζητώντας με τους πτυχιούχους που συμμετέχουν στον 12ο κύκλο του προγράμματος Project Future της Τράπεζας Πειραιώς.

Ολοι συμφωνούν ότι για να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της Ελλάδας προς δραστηριότητες με περισσότερες εξαγωγές και υψηλότερη παραγωγικότητα εργασίας θα χρειαστούν περισσότερες επενδύσεις σε παραγωγικό εξοπλισμό και βελτιωμένες υποδομές.

Με αυτόν τον ρυθμό αναμένεται να φτάσουν στα 1.500 ευρώ μεικτά έως το 2027.

Το καινούριο χόμπι μου είναι να ρωτάω τους φίλους μου και άλλους γνωστούς της γενιάς μου: «Οταν ήσουν εικοσάρης ανησυχούσες για την επαγγελματική σου αποκατάσταση;». Δεν έχω πάρει ούτε μία θετική απάντηση. Ισως το δείγμα να μην είναι αντιπροσωπευτικό. Ισως να ήμασταν απερίσκεπτοι, εγώ και οι φίλοι μου, ή ανεύθυνοι. Μπορεί, αλλά αμφιβάλλω.

Ποιες ανθρώπινες δεξιότητες πιστεύεται πως θα παραμείνουν πολύτιμες, παρά την εκρηκτική άνοδο της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ).

Βιώνουμε μία ιδιαίτερα ανησυχητική καμπή στην εργασιακή ιστορία των γυναικών, με 1 στις 2 εταιρείες να κάνουν πίσω στις δεσμεύσεις τους για ισότητα και συμπερίληψη.»

Μια έρευνα που καταρρίπτει μύθους για την αγορά εργασίας και φέρνει σε πρώτο πλάνο το μοντέλο της διαγενεακότητας. Μιλά στην «Κ» ο επικεφαλής του Κέντρου Κρήτης του ΟΟΣΑ για τη Δυναμική των Πληθυσμών, Αρης Αλεξόπουλος.

Δεν έβλεπε όποιος δεν ήθελε να δει. Ολοι οι κρίσιμοι οικονομικοί δείκτες «έλεγαν» ότι οι τρέχοντες ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ δεν έχουν ισχυρά θεμέλια.

Απάντηση στη δημογραφική γήρανση η Τεχνητή Νοημοσύνη; «Αυτοματισμός ή στασιμότητα», το δίλημμα που θέτουν οι υποστηρικτές της παραγωγής με ενισχυμένη τεχνολογία. Η ευκαιρία για «μερική επαναβιομηχανοποίηση» της Ελλάδας, όπως την περιγράφει στην «Κ» η Μαρία Βασσάλου της Pictet. «Αγκάθια» το ενεργειακό κόστος και η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού.

Τι αλλάζει μετά τη συμφωνία μεταξύ κοινωνικών εταίρων και υπουργείου Εργασίας.

Την περασμένη Τετάρτη υπήρξε μια πολύ καλή εξέλιξη: Οι εκπρόσωποι τον μισθωτών και των επιχειρήσεων κατέληξαν σε συμφωνία για την αποκατάσταση –έπειτα από 13 χρόνια– του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων.

Σύμφωνα με μια διαδεδομένη πεποίθηση, οι εργασιακές σχέσεις είναι «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος»: για να κερδίσει κάτι η μια πλευρά, πρέπει αναγκαστικά να το χάσει η άλλη. Αυτό πιστεύουν οι περισσότεροι αριστεροί και όλοι οι νεοφιλελεύθεροι. Η ιστορία και η γεωγραφία δείχνουν πόσο λάθος κάνουν.