ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Το ερώτημα πλέον για την εθνική ομάδα δεν είναι πού μπορεί να… πατώσει, αλλά αν από εκεί όπου βρίσκεται, υπάρχει επιστροφή.

Κάθε φορά που γράφω για το κατάντημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, πιστεύω πως έχουμε φτάσει στον πάτο. Και όμως ακόμη… βουλιάζουμε.

Πειραματισμοί… Ρανιέρι, πράξη τέταρτη. Η Εθνική μας ποδοσφαίρου, χωρίς νίκη, δύο ήττες και μία ισοπαλία, υποδέχεται απόψε στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» την ομάδα που δεν μπόρεσε να μαζέψει ούτε ένα βαθμό, στα τρία προηγούμενα παιχνίδια.

Ηταν ένα από τα πιο συναρπαστικά παιχνίδια του πρωταθλήματος. Η ατμόσφαιρα, η εξέλιξη του σκορ, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου.

Ο ΠΑΟΚ αγωνίζεται πλέον με τον αέρα του πρωτοπόρου, ενώ ο Παναθηναϊκός δείχνει να βρίσκει τον καλό του εαυτό.

Υπάρχουν βραδιές που οι ομάδες μας παίζουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και κάνεις τη σκέψη γιατί να… υπάρχει το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται ενίσχυση για να διεκδικήσει τον τίτλο, ενώ και ο Ολυμπιακός έδειξε πως δεν έχει το απαραίτητο βάθος στον πάγκο.

Ο ΠΑΟΚ έχει κάνει το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στην προσπάθειά του να διεκδικήσει τον τίτλο του πρωταθλητή. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δείχνει να έχει αποβάλει τις κακές… παλιές συνήθειες, να χάνει βαθμούς στα θεωρούμενα εύκολα εκτός έδρας παιχνίδια.

Αν κάποιος πάει άλλη φορά να παραλληλίσει το «Ελ κλάσικο» Ρεάλ Μαδρίτης – Μπαρτσελόνα μ’ αυτό που αποκαλούμε στη χώρα μας «κλασικό», το ντέρμπι μεταξύ Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, θα πρέπει να συλληφθεί για… ιεροσυλία. Γιατί και μόνον η προσπάθεια για σύγκριση αποτελεί αμαρτία.

Η Ευρώπη μπορεί να περιμένει. Αύριο υπάρχει ντέρμπι και όταν στην Ελλάδα λέμε ντέρμπι είναι ένα.

Σαράντα γκολ o απολογισμός στους οκτώ αγώνες της Τρίτης του Τσάμπιονς Λιγκ. Τεράστια παραγωγικότητα, αν αναλογιστούμε πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τα αμυντικά συστήματα κάνουν δύσκολη τη ζωή σε κάθε επιθετικό.

Μία εβδομάδα γεμάτη από ποδόσφαιρο. Αυτό που θέλουμε να παρακολουθούμε και όχι αυτό που μας… υποχρεώνουν να βλέπουμε.