ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Τελικά αποδεικνύεται ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας κουμάντο στον τόπο μας. 

Η πώληση του Ποντένσε από τον Ολυμπιακό στη Γουλβς, και μάλιστα μεσούσης της περιόδου, άνοιξε πάλι τη συζήτηση, αν θα πρέπει μια ανώνυμος ποδοσφαιρική εταιρεία να κρατάει τους παίκτες της εις… βάρος του ταμείου της. 

Οσο κι αν θέλει κάποιος να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο που παίζεται μέσα στα γήπεδα, δεν τον αφήνουν. Θα πείτε υπάρχει τέτοιο στη χώρα μας; Κι όμως υπάρχει. 

Για όσους αφουγκράζονται ακόμα την κοινή γνώμη, στα στέκια που γίνονται οι «ποδοσφαιροκουβέντες», το συμπέρασμα που έβγαινε ήταν ένα: Η σιγουριά των φιλάθλων πως θα βρισκόταν το «παραθυράκι» του νόμου για να… πέσουν στα μαλακά ΠΑΟΚ και Ξάνθη, αν τελικά η τελεσίδικη απόφαση εις βάρος τους, για την πολυϊδιοκτησία, ήταν καταδικαστική.

Οποιες ελπίδες υπήρχαν, πως η συνάντηση των «4» θα μπορούσε να βάλει φρένο στην κατρακύλα του ελληνικού ποδοσφαίρου, αποδείχθηκαν φρούδες. Τα αφεντικά των ομάδων αντί να δώσουν τα χέρια έριξαν τα γάντια και ο πόλεμος συνεχίζεται. Και μάλιστα με μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δεν πάει άλλο. Πλέον, κάθε αγωνιστική ασχολούμαστε με τη διαιτησία, την ΚΕΔ, την ΕΠΟ, τον αθλητικό δικαστή και όχι με το ποδόσφαιρο. Η ομίχλη πρέπει να διαλυθεί και να καθαρίσει το τοπίο.

«Η βλακεία είναι ανίκητη», λένε. Και δεν έχει όρια. Οπως ανίκητη είναι και η βία που μαστίζει τα ομαδικά αθλήματα στην Ελλάδα. Βία, που έχει άμεση συνάφεια με την ευήθεια. Αλλά, βεβαίως, όχι μόνο με αυτήν.

Για άλλη μία φορά το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε περίγελως στα μάτια των φιλάθλων. Η υπόθεση με την αποχή των διαιτητών, που τελικά αποδείχθηκε πως δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία… σαπουνόπερα, φανέρωσε πως στη χώρα μας επικρατούν όσοι κατά καιρούς ελέγχουν τα κέντρα εξουσίας.

Εδώ και αρκετά χρόνια, τέτοιες μέρες, ευχόμενος για τον καινούργιο χρόνο προσπαθώ να τελειώσω το σχόλιο, με το καθιερωμένο «και του χρόνου καλύτερα». Δυστυχώς κατέληγα να βάζω τον τίτλο, «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι εικόνες και η παγωμένη ατμόσφαιρα, στο κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων και στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», απεικόνισαν για πολλοστή φορά τον τρόπο σκέψης των οργανωμένων οπαδών και όχι μόνον.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και στη συγκέντρωση του πλούτου σε μικρή μερίδα ατόμων και διεθνών εταιρειών, ήταν αναμενόμενο και το ποδόσφαιρο να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. 

Οι καλές εμφανίσεις της Εθνικής μας είχαν δώσει κάποιες ελπίδες πως κάτι πάει να αλλάξει στο δύσμοιρο ποδόσφαιρό μας. Ομως, για άλλη μία φορά οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες.