ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ

Το «50-50» ήταν μια δημοφιλής κωμική σειρά στην ελληνική τηλεόραση. Προσωπικά την έβρισκα ανυπόφορα κλισέ, έστω κι αν οι πρωταγωνιστές της ήταν, ενίοτε, ευχάριστα αστείοι.

«Ο βιαστής και ο βιασμός δεν έχουν πολιτικό χρώμα, δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα. Δεν μας ενδιαφέρει η κομματική ταύτιση», είπε η υπουργός Πολιτισμού. Και έχει δίκιο.

Καταγγέλλουν τον κ. Δημήτρη Λιγνάδη για κακουργηματικές πράξεις. Και μάλιστα από τις ειδεχθέστερες. Δεν τον καταγγέλλουν μόνον για σεξουαλική κακοποίηση.

Το κακό με τον «γνωστό θεατράνθρωπο/σκηνοθέτη/ηθοποιό», ή όπως αλλιώς συνηθίζουν να λένε στα κανάλια, συνίσταται στο γεγονός ότι δεν είναι αριστερός· ή μήπως να πούμε «δεν παρέμεινε», αφού σχεδόν όλη η Ελλάδα πέρασε από εκεί;

Δεν ισχύει πάντοτε το παροιμιώδες «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Και δεν διαθέτει σε όλες τις περιπτώσεις την εξαγνιστική, καθαρτήρια δύναμη που θέλουμε να του αποδίδουμε.

Πότε είχε δίκιο η Λίνα Μενδώνη; Οταν δήλωνε ότι έχουμε κράτος δικαίου που δεν εξουσιοδοτεί την ίδια να διερευνά καταγγελίες ποινικού ενδιαφέροντος εκτός της υπηρεσίας; Ή την Παρασκευή που βγήκε να εκδώσει η ίδια ποινική ετυμηγορία; Πότε είχε δίκιο;

Η κατάθεση νέων μηνύσεων για περιστατικά που δεν έχουν παραγραφεί πυροδοτεί εξελίξεις στο πεδίο των ερευνών για καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης από ανθρώπους του θεάτρου. Οι εισαγγελικές αρχές οργανώνουν τα επόμενα βήματα της έρευνας σε όλο το φάσμα των καταγγελιών.

«H σημερινή πολιτική ηγεσία δεν γνώριζε, δεν γνώριζα τίποτα για αυτά όλα τα οποία αφορούν την προσωπική ζωή του».

Ηρθε ο καιρός να μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά για μερικά βαθιά και διαχρονικά τραύματα της ελληνικής κοινωνίας: τη βία, τη σεξουαλική κακοποίηση, την αιμομειξία. Δύσκολα και επώδυνα θέματα, με θύματα κυρίως γυναίκες, παιδιά και ομοφυλόφιλους.

Ξεκίνησε χθες η προβολή της μεγάλης όπερας του Μότσαρτ από το διαδικτυακό κανάλι της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

«Στα πρώτα μου βήματα στο θέατρο αντιμετώπισα προσκλήσεις και το δίλημμα να ενδώσω ή όχι σε αυτές. Επέλεξα να αντισταθώ και πλήρωσα το κόστος. Παρ’ ολίγον να εγκαταλείψω το θέατρο από το καψόνι που υπέστην», εξομολογείται στην «Κ» η ηθοποιός και πρώην υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου.

Τελικά είναι θέμα γενιάς η συμπεριφορά στο θέατρο και στον κινηματογράφο; Πόσο διαφορετική ήταν αυτή η συμπεριφορά την εποχή που το ελληνικό σινεμά ήταν πολύ πιο λαϊκή τέχνη και οι πρωταγωνιστές του είδωλα με πολύ πλατιά απήχηση;