ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ο ηθοποιός που έχει σημαδέψει δυο γενιές μέσα από τις ταινίες του Γραμματικού και του Οικονομίδη, μιλά για τον επόμενο αιφνίδιο ρόλο του, τη σημασία του να κάνεις «ολόκληρο» κινηματογράφο σε μια αποσπασματική εποχή, αλλά και τη συνήθειά του να πηγαίνει τέσσερις και πέντε φορές κινηματογράφο την εβδομάδα.

Η εμπορική επιτυχία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια άνοιξε μια συζήτηση σχετικά με τη δημόσια ιστορία.

«Το περιεχόμενο του “Ρέκβιεμ” (έρωτας – θάνατος) αποδυναμώνει τη μουσική φροντίδα και καλλιέπεια και δημιουργεί έναν κόσμο βίαιο, τραγικό, έναν καταρράχτη συναισθημάτων γεμάτο αγωνία και ανασφάλεια για το μέλλον». Το απόσπασμα, από κείμενο του Γιώργου Κουμεντάκη, το 1995, για την ηχογράφηση του έργου και την κυκλοφορία του σε cd.

Οσο το έργο του περιμένει να ανακαλυφθεί ξανά στο Cinobo, «ξεφυλλίζουμε» το φωτογραφικό άλμπουμ της ζωής του σπουδαίου σκηνοθέτη.

Τέσσερις Χρυσές Σφαίρες πήρε η ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Αντερσον. Πολύ πιθανό να σαρώσει, όπως λέμε, και στα Οσκαρ. Φοβάμαι πως τότε μόνο θα τη θυμηθούμε ξανά, παρόλο που μιλάει για τον φόβο και την παράνοια της σημερινής Αμερικής.

Είδαμε την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, ανάμεσα σε οικογένειες, εναλλακτικούς και ηλικιωμένους θεατές, και προσπαθήσαμε να καταλάβουμε γιατί όλος αυτός ο θόρυβος.

Αγαπημένος δάσκαλος μας έλεγε ότι, για τους ιστορικούς, τα «προϊόντα υψηλής εκλαΐκευσης» απαιτούν γνώση, κόπο και φαντασία, περισσότερο από τα επιστημονικά που θα απευθυνθούν στην κοινότητα των ιστορικών.

Τη στιγμή που ο «Καποδίστριας» διχάζει στη δημόσια συζήτηση, σχεδόν 400.000 θεατές έχουν ήδη γεμίσει τις αίθουσες για να δουν την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Ποια είναι λοιπόν η ανθρωπογεωγραφία των sold out αιθουσών του… κυβερνήτη;

Μια νέα γενιά παραγωγών διαμορφώνει ένα σύγχρονο, απαιτητικό, εναρμονισμένο με τις διεθνείς προδιαγραφές τοπίο για τον εγχώριο κινηματογράφο. Τα πρώτα 25 χρόνια του αιώνα μας είναι μεστά, πλούσια, ανατρεπτικά.

Γιώργος Λάνθιμος. Αναμφισβήτητα ο κορυφαίος κινηματογραφιστής της νεότερης γενιάς, γίνεται ευρέως γνωστός με τον βραβευμένο στις Κάννες «Κυνόδοντα», το 2009.

Σκληρός ρεαλισμός, τραγικά πάθη και οικονομικά αδιέξοδα.

Ο ρόλος του στη «Σπασμένη φλέβα», το θέατρο του σοκ και οι χαμηλές αμοιβές των περισσότερων ηθοποιών.